In en Uit

Tijd voor een update over de 'ins' en 'outs' van New York in het algemeen, en de Columbia student in het bijzonder. Het is meer een 'in' dan een 'out', maar het gaat om het idee.

Regenlaarzen

In Nederland horen regenlaarzen waarschijnlijk niet tot de standaarduitrusting, hier denken ze daar anders over. Het is hier een echte fashion item -- en dan vooral of voornamelijk bij vrouwen. Als het drie spetters regent dan zie je bijna ieder meisje of vrouw met een paar fashionable regenlaarzen -- bij voorkeur van Burberry -- over straat gaan

Uggs

Voor niet-kenners check deze link http://www.papermag.com/blogs/uggs2.jpg

In Nederland zijn deze 'dingen' natuurlijk allang in, en waarschijnlijk alweer uit, maar hier loopt iedereen er nog op. Dat wil zeggen, iedereen behalve heteroseksuele mannen. Dat zal nog wel meer worden in de winter, want ze lijken me wel lekker warm. Ik verheug me trouwens op de eerste sneeuwstorm hier, in tegenstelling tot mijn Californische maat Simon, die heeft het nu al koud.

College Sweater

Dit is niet typisch iets voor New York, maar het is zeer geaccepteerd om op de campus of daarbuiten rond te lopen in een 'hoody' met de naam en/of logo van je universiteit erop. Hier zie je dus iedereen rondlopen met donker of lichtblauwe Columbia University truien, soms met een felblauwe Columbia Lion erop.

'Potlood achter je oor'

Als je in Nederland wil overkomen als een nerd dan moet je een potlood achter je oor steken als je aan het studeren bent. Hier in de bibliotheek is het echter vrij normaal. Niet iedereen doet het, maar je wordt er zeker niet op afgekeurd. Dit zal wel iets te maken hebben met de 'ballerigheid' van Columbia. De universiteit presenteert zich graag als behorend tot de intellectuele elite -- een beetje wannabe's zijn ze wel, want het is net geen Harvard, Princeton of Yale -- en dat merk je ook onder de studenten; een groot deel voelt zich wel behoorlijk goed dat ze hier studeren, en vinden zichzelf ook behoorlijk intelligent (vaak is dat ook wel zo) en horen zichzelf graag praten. Om een beetje interessant over te komen kan je daarom best eens een potlood achter je oor steken. Ik geef toe, ik heb het ook al gedaan ;)

Ray-Ban zonnebril

Weer of geen weer, zon of geen zon, een zonnebril draag je altijd, zo lijken sommigen hier te denken. Vooral vrouwen lijden aan dit fenomeen, en dragen voornamelijk die fancy Ray-Ban Wayfarer brillen.

Blackberry's

Je kent ze wel, die zakelijke smartphones; tegenhangers van de iPhone. Ik durf mijn handen ervoor in het vuur te steken dat de helft van de mensen hier zo'n ding heeft. Om ze te beschermen tegen beschadigingen hebben de meesten ook nog een rubber beschermhoesje om hun Blackberry.

The North Face

De rugzakken van dit outdoor merk zijn hier wat de Eastpak rugzakken zijn in Nederland. Maar ook truien en voornamelijk jassen zijn hip -- zelfs voor fashionista's

Mac

Waar in Nederland de Mac laptop's van Apple nog een beetje underground zijn , is het hier zo'n 50/50: de helft loopt met een pc, de andere helft met een Mac. Ik heb er zelf ook al een :)

Jay-Z

Rechtstreeks uit 'the hood' (Brooklyn). Everybody loves Jay-Z

Sport

Sporten is iets groots hier in Amerika. De New York Times heeft even makkelijk een cover over de New York Yankees als over de toekomstige (laten we het hopen) public health insurance voor Amerikanen. Op een doordeweekse dag in Central Park stikt het van de hardlopers; van jong tot oud, volledig in Nike uitrusting of in pantalon, blouse, stropdas en hardloopschoenen. Onder het motto 'if you can't swim, go run' (ik kan even niet zwemmen vanwege die kl#te schouder) heb ik afgelopen weekend meegedaan aan een hardloopwedstrijd/evenement georganiseerd door Nike in Prospect Park, Brooklyn. Was enorm gaaf: vijfduizend man op zaterdagmorgen in een of ander park in New York om 10 kilometer te hardlopen.

Adres

Hi There,

Ik hoorde dat mijn oma, mijn tante Leny, en nichtje Mirjam me al een behoorlijke tijd geleden een kaart hadden gestuurd. Ik heb deze alleen nog niet ontvangen. In een reactie op mijn Wilders post verraadde ook Pim zijn intentie om ook een kaart te willen sturen, of al reeds te hebben gestuurd. Om te beginnen, dat vind ik natuurlijk hartstikke leuk. Dankjewel daarvoor! Hoewel ik (nog) geen heimwee heb naar Nederland -- het geeft meer trots om te kunnen zeggen "I'm a New Yorker" in plaats van "Ik woon in Tilburg" -- is het wel heel fijn om af en toe een berichtje te krijgen uit Nederland. Maar hoewel ik de intentie om iets te sturen, en het daadwerkelijke sturen van een kaart, brief, of cadeautje al enorm waardeer, wil ik die kaarten, brieven en cadeaus natuurlijk ook graag ontvangen. Om problemen te voorkomen is het denk ik belangrijk mijn volledige adres op het poststuk te schrijven; dus met ons appartement nummer. Dat wordt dan:

Joost Mulder

601 West, 112th Street

Apartment 1B

10025 New York, NY

United States

Dit klinkt misschien als een heimelijke wervingsactie om mij de 'heim'-loze winter door te slepen -- zoals mensen die lid zijn van Amnesty brieven sturen naar politieke gevangene -- maar zo is het niet bedoeld. Tuurlijk, ik vind het leuk als jullie iets sturen, en als jullie dan iets sturen, stuur dan vooral grote cadeaus, maar voel je tot niets verplicht; ik zit hier niet met een lijst met namen, afturvend wie wel, en wie niets heeft gestuurd, met de bedoeling dat, als ik terug kom in Nederland, ik iedereen uit mijn vriendenboek schrap die mij niets heeft gestuurd. Hetzelfde geldt overigens voor reacties op mijn blog: leuk als je reageert, maar voel je alsjeblieft niet verplicht.

Ik ga studeren. Binnenkort een stukje over New Yorker, Jay-Z.

Wilders op Columbia

Na vier uur, het Darwin-college was net afgelopen, sjokte ik de trappen van Hamilton Hall af, met Catherine (een studiegenote) napratend over de stof van het college. In het trappenhuis hangen op iedere verdieping prikborden met affiches en aankondigingen voor borrels, talks en dergelijke evenementen. Mijn aandacht werd afgeleid door een bijzondere flyer; in New York, op Manhattan, in een trappenhuis ergens ver van huis, zag ik ineens het hoofd van Geert Wilders: een aankondiging voor een presentatie over vrijheid. Diezelfde avond zou hij zijn opwachting maken in het gebouw van International Affairs. Ik heb mijn plannen voor die avond gewijzigd, en ben naar Wilders' presentatie gaan luisteren.

Ik had wel enig idee waar het gebouw van SIPA was, maar precies wist ik het niet. Eenmaal in de buurt, wees het zich vanzelf; op de kop af vijf cameraploegen, een verzameling fotografen, en een klein legertje politie hoopten zich op op de hoek van 118th & Amsterdam Av. Toen ik in de rij aansloot liep ik langs een Nederlandse jongen die werd geïnterviewd door RTL Nieuws. Even verderop herkende ik de NOS verslaggever voor de VS, zijn naam is me onbekend. Op een gegeven moment mochten we het gebouw binnen, en na daar vijftien minuten te hebben gewacht, de zaal in. De pers had zich daar ook al weer opgesteld; camera's achter in de zaal, journalisten met notebloc's, de microfoons opgesteld. Ondertussen werd er door een man van de technische dienst een Nederlandse vlag achter het spreekgestoelte bevestigd; dat vond ik enigzins vreemd, en de functie daarvan ontging mij dan ook. Ook liepen er een paar zware jongens rond; een stuk of vijf, allemaal in een net iets te groot pak, allemaal net iets te breed, allemaal een oortje in, allemaal een kogelwerend vest onder hun overhemd, en allemaal hun jasje open (mijn fantasie was dat dit het trekken van hun pistool makkelijker moest maken; je snapt, het was spannend). Dit zal de persoonlijke beveiliging van Wilders zijn geweest, want het waren Nederlanders. In eerste instantie is het wel 'amusant' om dit te zien, maar tegelijkertijd, en bovenal, is het is schrijnend voor Wilders -- of je het nu met hem eens bent of niet -- dat hij niet vrij over straat kan.

Iedereen zat, camera's draaiden, de voorzitter van de Columbia Republicans had ons verwelkomt, en Wilders maakte zijn entree. Hij heeft vervolgens een referaat van een uur gehouden over de thema's die wij, als Nederlanders, met hem associëren. Wilders is geen Obama, maar retorisch is hij echt wel een sterke spreker. Hij begon met het maken van een duidelijk onderscheid tussen aan de ene hand moslims, en aan de andere kant, de Islam. In niet mis te verstane bewoordingen maakte hij duidelijk dat hij niets tegen moslims heeft, mits deze zich conformeren aan onze Westerse (Humanistisch) waarden en zich aan de wet houden; ze moeten bereid zijn te assimileren en integreren, en respect tonen voor wat wij in het Westen belangrijk vinden: vrijheid, vrijheid van meningsuiting, vrijheid van geloof, democratie, en noem maar op. Hier is iedereen het wel mee eens, ik ook. Dus je moet je voorstellen dat je daar in de zaal zit, in de verwachting dat je het zwaar met hem oneens gaat zijn, en dan begint hij redelijke dingen te vertellen. Hier ligt echter de retorische kracht van zijn betoog. Nadat hij deze aannemelijk dingen heeft gezegd, begint hij langzaam radicalere dingen naar binnen te sneaken. Zo heeft hij niets tegen moslims, maar wel tegen de Islam. De Islam is namelijk gebaseerd op de Koran, en de Koran, volgens Wilders, staat vol met wreedheden (de Bijbel ook, maar dat vertelt hij niet). De Islam, volgens Wilders, is een bedreiging voor onze samenleving, want de Islam is op zoek naar heerschappij in de wereld; dit proberen 'ze' niet zozeer te bereiken door terroristische aanslagen, maar door massa immigratie; Wilders schetste een beeld van een gehele moslimgemeenschap die samenzweren om het Westen over te nemen. Hij onderbouwt dit met quote's -- waarschijnlijk volledig uit hun context getrokken -- van belangrijke mensen zoals Roosevelt en Churchill. Zo haalde hij het staatshoofd van Algerije aan die in de jaren '70 voor de United Nations General Assembly al verkondigde dat de moslims het Westen zouden overnemen, niet met wapens, maar via de baarmoeders van moslimvrouwen (dus door te emigreren naar het Westen, om het vervolgens te overpopuleren).

Dit is een rare gewaarwording. Aan het begin van zo'n presentatie ben je, bij wijze van spreken, tot de tanden bewapend tegen al die "onzin" die Wilders gaat verkondigen. hij begint dan te spreken, en wiegt je in slaap met aannemelijke verhalen over het respecteren van waarden als vrijheid en democratie; je bent hierdoor iets minder kritisch. Vervolgens begint Wilders met het schetsen van angstbeelden; het Westen overgepopuleerd door moslims, allemaal met maar een doel: het invoeren van wetgeving volgens de Islamitsche geschriften -- en het uitroeien van niet- of anders-gelovigen. Aan het einde van het verhaal ben je echt geschrokken, en zie je 'gevaar'. Maar hoe komt dit? Wilders maakt handig gebruik van het feit dat je je kritische houding enigzins laat varen. Vervolgens speelt hij in op je gevoel, op je emoties. En dit is de essentie van het succes van Wilders; hij is populistisch, hij speelt in op het gevoel, de emoties van het 'volk'. En als je niet kritisch bent, dan klinkt zijn verhaal heel aannemelijk.

Maar je moet kritisch zijn. Want veel van zijn vooronderstellingen deugen niet. Zo flitste tijdens Wilders' presentatie even een beeld door mijn hoofd van het Duitsland in de jaren '30; Hitler in de bierhallen, inspelend op het gevoel van vele gedemoraliseerde Duitsers, de Joden aanwijzend als dreigend kwaad. Nu wil ik Wilders niet gelijkstellen aan Hitler, maar het proces, en het beeld dat je erbij hebt, zijn hetzelfde. Gelukkig stelde aan het eind een Engels meisje de vraag wat Wilders dacht van deze vergelijking (Wilders verwierp hem natuurlijk, maar ging daarbij totaal voorbij aan het punt dat het Engelse meisje wilde maken). Een andere vooronderstelling van Wilders is de vermeende wreedheid van de Islam. Dit is slechts een interpretatie van Wilders, en de meeste (bijna alle moslims) hebben een andere interpretatie van de Koran. Wilders polariseert: hij zet 'ons' af tegen de 'Islamitische wereld'. Hij schetst hiermee een verkeerd beeld: een tweedeling tussen 'goed' en 'kwaad' die helemaal niet bestaat. Ironisch feit is dat door te polariseren, Wilders datgene bewerkstelligt waarvoor hij waarschuwt.

Ik hoop van harte dat we -- de Nederlanders -- volgend jaar kritisch zijn bij de verkiezingen, en ons niet laten leiden door ons gevoel, want dat is waar Wilders op doelt, en handig gebruik van maakt. We hebben een prachtige liberale en progressieve traditie; laten we die koesteren. Gelukkig had het publiek hier in NY het wel door. Zo hoorde ik een andere student zeggen: "he's an insult to my intelligence." Haha, dit stelde me wel weer wat gerust.

CP

Some pictures en filmpjes van het Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir in Central Park.

http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYOct212009#

Foto's

Ik heb een paar nieuwe foto's geplaatst in mijn album. Je kan ze hier vinden: http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYOct162009#

About to pass out.. Goodnight!

Death of a Salesman

Yooowww! Direct een performance hier in huis. Simón regiseert hier zijn 'side specific' voorstelling (die leipo's van het theaterregie programma moeten 2 shows per week maken, en ze moeten hun eigen acteurs regelen!!): een passage uit Death of a Salesman van Arthur Miller. Footage volgt asap. Hasta luego!

Haha, alle zweetdruppels die ik in Central Park heb achtergelaten.

VS versus NL

Een van de opmerkelijkste verschillen tussen Nederland en Amerika is de wijze van betalen. Amerikanen betalen anders; waar wij meestal pinnen, betaald de gemiddelde Amerikaan alles met zijn creditcard. Je kan hier wel pinnen, en steeds meer Amerikanen doen dat ook, maar het gros gebruikt nog steeds zijn creditcard -- want stel je voor, dan wordt het geld meteen afgeschreven. Dat is de gemiddelde Amerikaan niet gewend; die rekent standaard af met zijn creditcard, en als het even kan wordt de schuld van de ene creditcard afgelost met een andere creditcard. Amerikanen zijn gewend te leven op de zak van iemand anders -- geld uit te geven dat ze (nog) niet hebben. Dus als je naar de lokale supermarkt gaat, en je rekent je boodschappen af, dan vraagt de (bijna altijd chagrijnige) cassiere "debit or credit?". Als je dan zegt "debit", dan kijken ze je aan van "are you sure???".

Laatst las ik in de Columbia Spectator dat de gemiddelde college student begint aan zijn universitaire opleiding met een creditcardschuld van om en de nabij de 7000 dollar. Aan het eind van hun studie mogen ze daar dan nog fijntjes een gemiddeld bedrag van 120 000 dollar bij optellen aan studieschuld. Simon, mijn huisgenoot, heeft geluk; hij krijgt een beurs van de universiteit, dus die heeft straks een schuld van 'slechts' 50 000 dollar. Ik heb echter al meerdere studenten gesproken die de bovengenoemde 120 000 wel halen, of zelfs ver achter zich laten. Langzaam maar zeker begin ik te begrijpen waarom we -- en Amerika voorop -- afgelopen jaar in een financiele crisis zijn beland. Nederland is wel klein, is misschien wat burgerlijk, of heeft zo zijn eigenaardigheden, maar hoe langer ik hier ben, hoe meer ik Nederland steeds meer te waarderen. Een sociaal vangnet zoals wij dat hebben, vakbonden, zorgverzekering voor iedereen, al deze verworvenheden hebben ze hier in Amerika niet. Obama probeert hiet wat aan te doen, maar wordt door zijn politieke tegenstanders afgschilderd als een 'socialist'. En een 'socialist' is hier in Amerika een heel vies woord. Socialisme associeren ze hier met communisme: Stalin en Mao Zedong. Dus toen ik tegen mijn huisgenoot Aakash vertelde dat ik 'socialist' was, keek hij me wat bedachtzaam aan: "I'm not a socialist, I'm a democrat". Sociaal-democraten kennen ze hier (nog) niet.

Voor de rest is het hier schitterend hoor. Het is een geweldig land (of NY is een geweldige stad -- meer van Amerika heb ik immers nog niet gezien). Amerika is in veel opzichten toonaangevend. Maar wat ik hier duidelijk wil maken is dat deze toonaangevendheid ook zijn minpunten heeft, en dat we het in Nederland echt goed geregeld hebben -- iets dat we moeten koesteren!

Michael Moore Nieuwsbrief

Deze nieuwsbrief van Michael Moore kreeg ik zojuist binnen. Het leek me wel aardig om hem hier te plaatsen -- om zo te laten zien wat hier speelt (later meer daarover). Here goes:

--

Congratulations President Obama on the Nobel Peace Prize -- Now Please Earn it!

Friday, October 9th, 2009

Dear President Obama,

How outstanding that you've been recognized today as a man of peace. Your swift, early pronouncements -- you will close Guantanamo, you will bring the troops home from Iraq, you want a nuclear weapon-free world, you admitted to the Iranians that we overthrew their democratically-elected president in 1953, you made that great speech to the Islamic world in Cairo, you've eliminated that useless term "The War on Terror," you've put an end to torture -- these have all made us and the rest of the world feel a bit more safe considering the disaster of the past eight years. In eight months you have done an about face and taken this country in a much more sane direction.

But...

The irony that you have been awarded this prize on the 2nd day of the ninth year of our War in Afghanistan is not lost on anyone. You are truly at a crossroads now. You can listen to the generals and expand the war (only to result in a far-too-predictable defeat) or you can declare Bush's Wars over, and bring all the troops home. Now. That's what a true man of peace would do.

There is nothing wrong with you doing what the last guy failed to do -- capture the man or men responsible for the mass murder of 3,000 people on 9/11. BUT YOU CANNOT DO THAT WITH TANKS AND TROOPS. You are pursuing a criminal, not an army. You do not use a stick of dynamite to get rid of a mouse.

The Taliban is another matter. That is a problem for the people of Afghanistan to resolve -- just as we did in 1776, the French did in 1789, the Cubans did in 1959, the Nicaraguans did in 1979 and the people of East Berlin did in 1989. One thing is certain through all revolutions by people who wish to be free -- they ultimately have to bring about that freedom themselves. Others can be supportive, but freedom can not be delivered from the front seat of someone else's Humvee.

You have to end our involvement in Afghanistan now. If you don't, you'll have no choice but to return the prize to Oslo.

Yours,
Michael Moore
MMFlint@aol.com
MichaelMoore.com

P.S. Your opposition has spent the morning attacking you for bringing such good will to this country. Why do they hate America so much? I get the feeling that if you found the cure for cancer this afternoon they'd be denouncing you for destroying free enterprise because cancer centers would have to close. There are those who say you've done nothing yet to deserve this award. As far as I'm concerned, the very fact that you've offered to walk into the minefield of hate and try to undo the irreparable damage the last president did is not only appreciated by me and millions of others, it is also an act of true bravery. That's why you got the prize. The whole world is depending on the U.S. -- and you -- to literally save this planet. Let's not let them down.

Bron: http://www.michaelmoore.com/words/mikes-letter/congratulations-president-obama-nobel-peace-prize-now-please-earn-it

We've got him...

Het is gelukt: Chuckie is gevangen.

Alle credits gaan naar Eric, want die kwam met dit geniale plan (zie vorige post, één-na-laatste comment). Een koker van paper, met aan één uiteinde een stuk kaas, die koker over de rand van het fornuis gelegd, en wachten maar. Binnen een kwartier kwam Chuckie uit de huiskamer tevoorschijn, en schoot meteen achter het keukenblok. Achter de muur ben ik blijven kijken, bezem in mijn hand. En inderdaad, weldra verscheen Chuckie op het fornuis. Hij ging de koker in, maar Chuckie was niet zwaar genoeg, dus de koker kantelde niet. Vervolgens heb ik dat ding een tik gegeven. Chuckie was al half gevlucht, maar nog niet helemaal uit de koker, met als gevolg dat hij door de vlucht vloog, en achter de koker aan, in de vuilnisbak verdween. Helemaal veilig leek ik nog niet, want Chuckie probeerde nog uit de vuilnisemmer te springen. Nu is deze zo'n driekwart meter hoog, dus dat was too much. Springend vanaf de koker wist hij nog wel tot net onder de rand te komen, maar verder ook niet.

Nadat ik een foto had gemaakt (als je op de foto klikt heb je een mooie uitvergroting), heb ik mijn jas aangetrokken, sleutels gepakt, en met de vuilnisemmer de straat op gegaan. Ik heb hem 1 blok zuid/oost vrijgelaten, in de tuin van de Saint John the Divine Cathedral.

May god be with him...

Ratatouille

Begrijp me niet verkeerd: New York is geweldig. Er zijn echter ook aspecten aan New York die minder leuk zijn. Met een daarvan ben ik gisteren in aanraking gekomen: ratten. Op de campus is het leuk vertoeven: daar zitten zoveel eekhoors dat je er bijna over struikelt (laatst had ik er bijna een onder mijn schoenzool -- ik liep rustig op het pad, maar hij besloot om ongegeneerd over te steken, waardoor we bijna in botsing kwamen). Kom je buiten de campus, vooral op plaatsen waar afval zich ophoopt, dan is de kans groot dat je een rat tegenkomt (al dan niet alleen..). Zo nam ik gisteren de lift naar de kelder, op weg naar de afval containers -- deze http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYSept52009#5378051739537446786. Omdat sommige bewoners van ons appartementengebouw hun best doen om het afval een beetje te scheiden, en ik daar graag aan mee doe, stond ik voor de afvalcontainers even te dubben in welke bak, welke zak moest. Een plots geritsel leidde me echter af, en voor ik het wist kwam er een bruin/grijze rat uit een van de bakken ophoog gekropen, met in zijn bek een stuk afval, het leek op een stuk bananenschil. Toen hij mij in de gaten kreeg verhoogde hij zijn tempo, kroop uit de bak, en schoot er als een 'hazewindhond' vandoor. Held op sokken die ik ben, gooide ik uit 'schrik', in een reflex, een van mijn vuilniszakken naar zijn hoofd. Mijn trage reflex -- in tegenstelling tot de rat's snelheid van handelen -- zorgde ervoor dat het beest er heelhuids vanaf kwam. Ik maakte me snel uit voeten.

Niet leuk die ratten, maar achteraf houd je er weer een mooie herinnering aan over. Het feit dat ik ons afval ging dumpen in de containers, had ook al een knaagdier-gerelateerde reden: we hebben een muis in de keuken. Dat wil zeggen, hij heeft zijn hol ergens in de woonkamer, onder de vloer bij de verwarming. Iedere keer als wij gekookt hebben komt hij kijken of er wat te eten is achter gebleven. Ik heb al een paar keer gehad dat ik in de 'bijkeuken' zat te eten, en dat hij voorbij kwam 'geroetsjst'. Als je hem dan zijn gang liet gaan, dan liet hij je even later schrikken omdat hij dan op het gasfornuis zat -- op een of andere manier kan hij achter het gasfornuis naar boven klimmen. Omdat Aakash bang is voor muizen -- hij zegt van niet, maar zijn lichaamstaal laat iets anders blijken -- en derhalve de muis liever dood dan levend ziet, en omdat Lies mij heeft verboden het beestje in een dodelijk muizenval te laten lopen, had ik zelf een old-skool muizenval opgezet. Dat wil zeggen: een plastic bak omgekeerd op de grond, stokje onder de rand, met daaraan een touwtje, en een stuk kaas als lokaas. De eerste avond was het meteen raak; Chuckie (zoals Simon hem noemt) rook de kaas, en ging erop af. Je kon zien dat hij wel enigzins huiverig was -- en terecht, want ik zat 4 meter verderop met het touwtje in mijn hand. De eerste keer dat ik een ruk gaf wist hij nog te ontsnappen. De tweede keer -- binnen 15 minuten was hij weer terug -- was het wel raak. Hij zat onder de bak, en kon onmogelijk ontsnappen. Triomfantelijk vertelde ik Aakash dat ik de muis had weten te vangen. Het probleem was nu hoe we de muis naar buiten kregen; ik had er immers niet aan gedacht om iets -- een stuk dik papier of karton -- onder de plastic bak te leggen. Aakash kwam met het 'geniale' plan om een doos, waarvan we de onderkant hadden verwijdert, over de plastic bak heen te zetten, met een muizenval erin om hem dan toch maar te doden. Zogezegd, zogedaan. Het plan bleek een farce; toen we de plastic bak optilden, zat Chuckie even stil, maar zag daarna zijn kans schoon en wist met een ingenieuze klimactie uit de doos te springen -- nog voor Aakash of ik iets konden zeggen of doen. Hij was slimmer dan twee Columbia studenten bij elkaar.

Omdat ik me heb uitgesproken voor het levend vangen van Chuckie, hebben Aakash en Simon me tot na het weekend de tijd gegeven om het beestje te vangen. Vanavond doe ik dus een tweede poging. Fingers crossed!