Coming to Columbia

vrijdag 12 maart 2010

Farewell

Het is hier zaterdagochtend, twee uur 's ochtends. Het zit erop. Afgelopen drie weken waren tof. Eerst mijn ouders en Eric op bezoek, daarna twee weken met Lies New York onveilig maken.. New York is mijn tweede huis geworden, maar ik kijk ernaar uit naar huis te gaan. Vanavond afscheid genomen van de vrienden die ik hier heb gemaakt.. Zeven maanden New York was lifechanging. Het belangrijkste dat ik hier heb geleerd: don't hold back, push forward! Tot snel!

donderdag 11 februari 2010

Run like the wind!

Het einde nadert. Over een goede maand zit ik weer in het vliegtuig op weg naar Nederland, en kijk ik terug op een prachtige tijd hier in New York. Het idee daaraan geeft me 'mixed-feelings'. Ik zie ernaar uit om weer thuis te zijn, de hectiek van New York achter me te laten. Dezelfde hectiek en activiteit ga ik echter ook enorm missen. In New York is alles. Het is lastig om een rangschikking te maken, maar Central Park is waarschijnlijk mijn favoriete plek. Het park is bovenal gaaf, enorm groot en midden in de populairste metropool van de wereld. Een plek van rust tussen alle hectiek. Rondrennen in Central Park, alleen daarvoor zou ik al in New York willen wonen.

Ik strik mijn schoenen, steek mijn iPod in m'n broekzak, New York local Jay-Z op hoog volume. Windjack aan, rits dicht, voordeursleutel in mijn jaszak. Even snel rekken en ik stap naar buiten. Ik sla linksaf en wandel Broadway op. Ik wacht tot het licht op wit springt en druk op de ronde knop van mijn iPod: "Beginning workout". Ik begin te lopen, 112th street uit, rechtsaf, voor de St. John the Divine kathedraal langs, linksaf, Cathedral Parkway op. Een paar blokken verderop steek ik de rotonde over en loop in de noord-west hoek Central Park binnen. Voor mijn neus schieten wielrenners voorbij. Aan de linkerkant van de weg is er ruimte voor hardlopers. De weg gaat meteen omhoog. Voor me lopen wat Aziatische mensen, puffend en steunend. Ik steek ze voorbij, ren volle bak de berg op. Zwaarademend kom ik boven. In een lager tempo loop ik de berg af en begin aan de volgende klim. Links passeer ik twee honkbalvelden. Er groep met kinderen is aan het spelen, ouders aan de kant. Na de tennisvelden sla ik linksaf, steek een bruggetje over, en kom bij het Onassis Reservoir. Links en rechts steekt de skyline van de Upper East en Upper West Side boven de bomen uit. De witte contouren van het Guggenheim museum zijn in de verte te zien. Recht vooruit de skyline van Lower Manhattan: de dure hotels van Central Park South, Chrysler building, Rockefeller Center, Empire State Building, en daarachter het Financial District. Een neonreclame van CNN steekt scherp af tegen de donkere lucht. Ik ren verder, passeer toeristen, jaag door plassen. Halverwege passeer ik het politie station van het Central Park Precinct. Ik loop driekwart rond, schiet naar beneden, en begin parallel te lopen aan Fifth Avenue, weer terug naar de noordkant van het park. Na vijf minuten draai ik linksaf en kijk ik bovenop het openluchtzwembad. In de winter is het zwembad omgebouwd tot schaatsbaan. Van links en rechts schieten kleine kereltjes over het ijs. Helmen op, breed in de schouders, stick in hun hand, ijshockeyschaatsen onder de voeten gebonden. Een coach staat schreeuwend langs de baan. Ik loopt de berg af, draai om de schaatsbaan heen, en kom weer uit op de plek waar ik het park binnenkwam. Rustig ren ik Cathedral Parkway op, rechts, links, wachten voor het stoplicht, sleutel uit mijn zak vissen, en ik ben thuis. Ik druk mijn iPod af: "Work-out completed; Work-out distance: 7.9 km; Time: 39 min 15 sec; Average pace: 4.95 min/km; calories 491."

Soon: The House of God Revisited

donderdag 28 januari 2010

'An Epic Search for Truth'

For everyone who wants a low key introduction to philosophy. It's fun.

http://www.nrcboeken.nl/nieuws/begoochelende-mix-van-strip-en-filosofie

dinsdag 12 januari 2010

Starbucks

Dinsdagavond, 12 januari 2010, 601 West 112th street, apartment 1B. Simon is thuis in The Bay. Aakash is thuis, maar geheel in lijn met 2009 laat hij zich niet zien. Een winterbreak tussen twee semesters zorgt voor veel rust: geen colleges, geen huisgenoten, zelfs op straat merk je dat het minder druk is. Veel rust kan echter omslaan in enige eenzaamheid. Na een week lang 'binnen' te hebben gezeten heb ik sinds afgelopen weekend daarom mijn bivak opgeslagen in de Starbucks om de hoek. Een Pike Place Roast of een Caramel Machiato, potloodje, boek, en gaan. Uit dit 'en gaan' spreekt bravoure, maar enige nuancering is wel op z'n plaats. Het eerste semester is best vermoeiend geweest: veel lezen, veel schrijven, veel colleges. Dan komt kerstmis en oud & nieuw. Om daarna weer op gang te komen is moeilijk. Ik kan me totaal niet concentreren. Mijn gedachten zijn overal -- bij de nieuwe CD van Alicia Keys die non-stop gedraaid wordt; bij het nieuwe beleid van de Starbucks om, bij het bestellen van je koffie, je naam op de beker te schrijven, zodat in geval van drukte er geen onduidelijkheid is welke koffie voor welke klant is ('Joost' vereist spellen); een nieuwe kleur van de bekers -- behalve bij de letters in mijn boek. Als je aandacht besteedt aan je omgeving dan vallen er ook dingen op, zeker als je bivak is gesitueerd in de Starbucks. Een kleine karikatuur van een aantal vaste gasten.

De makelaar. Een makelaar of woningbemiddelaar die kantoor houdt in de Starbucks. Stel je voor een slonzige man, halflang blond en sluik haar, een beperkte garderobe en een old-skool jaren '80 pilotenbril als de zon schijnt. Hij zit altijd aan de grote tafel bij het raam. Voor hem staat een 12 inch IBM laptop, aan de achterkant verhoogd door een stapel Starbucks servetten. Ingeplugd in het stopcontact zit een adapter die zijn Blackberry van voeding voorziet. Bellen met deze telefoon doet hij echter zelden. Om kosten te besparen maakt hij gebruik van Skype. Hij heeft een grote headset op en zit voortdurend te bellen; klanten, potentiële klanten, huurders, verhuurders, zijn vrouw. Als ik hem aan het werk zie dan zie ik een warrige man; hij heeft grote ogen, beweegt schokkerig, soms draagt hij een trui met een gat erin. Hij heeft een klein brilletje. Deze staat op het puntje van zijn neus. Met een gebogen nek loert hij over de rand van het montuur naar het computerscherm.

De professor. In september hadden we thuis geen internetaansluiting. Net in New York, alles is spannend, je bent alleen. Je lifeline naar datgene wat je bekend en vertrouwd is, is het internet; mailen, skypen, bloggen. Om in deze behoefte te voorzien nam ik mijn laptop mee naar de Starbucks. Bij aankoop van een klantenkaart is het draadloos internet hier gratis. Zo bezette ik in september regelmatig een tafeltje. Ik had een vaste plek, net als een andere man. Hij had dezelfde laptop als ik. Donker haar, golvend. Eind dertig. Een bril. Soms een pet. Spijkerbroeken waren standaard te kort. Witte sportsokken en Brooks hardloopschoenen complementeerde het geheel. Zo op het oog een vriendelijke man, altijd aan het werk. Wat opviel was dat er met een zekere regelmaat jonge mensen bij hem op bezoek kwamen. Hij maakte dan ruimte en voerde een ogenschijnlijk geëngageerd gesprek. Na een poos vertrok zijn gast. Hijzelf bleef zitten, werken. Toen ik een keer in zijn buurt zat begreep ik dat zijn jonge bezoekers studenten waren. Ze kwamen om advies of overleg. Waar het over ging begreep ik niet. Wel was duidelijk dat hij ze bepaalde literatuur aanraadde. Geen vakliteratuur, maar echte literatuur, romans. Het is een professor, hoogst waarschijnlijk aan Columbia. Ik heb hem een tijd niet gezien. Afgelopen week dook hij weer op, samen met zijn zoontje. Het jonge ventje achter de laptop, hij lezen. Toen ik hem passeerde loerde ik over zijn schouder naar zijn boek: Japans.

De oude dame. Er komen regelmatig dames op leeftijd naar de Starbucks. Ze hebben geen werk, zijn al gepensioneerd, huisvrouw, of weduwe. Ze komen lekker koffie drinken. Eén is me de afgelopen week bovenmatig opgevallen. Het is een forse vrouw, groot, blond haar, een bril met rood montuur, en een verweerd gezicht. Ze is er iedere dag. Ze komt binnen, zoekt een tafeltje in de hoek, zet haar karretje neer, en haalt een iced koffie verkeerd. Ze gaat zitten en begint om zich heen te kijken. Dit houdt ze uren vol, af en toe haalt ze een nieuwe koffie verkeerd, soms leest ze in haar Spaanstalige roddelkrant. Ik denk dat ze uit Brazilië komt. Ze is niemand tot last, alleen moet je oppassen als je in haar buurt zit. Ze zit verlegen om een praatje; in haar buurt zitten, één keer oogcontact maken, en ze begint tegen je te praten.

zondag 27 december 2009

Shooting the shit in order to get back on the shit..

In New York gaat alles met de snelheid van het licht. Het semester is afgesloten, Margriet en Joop hebben een bliksembezoek gebracht, kerstmis is voorbij, en een keer knipperen met je ogen en het is nieuwjaar, 2010. Mijn tijd hier in New York gaat snel voorbij; ik ben nu al meer dan vier maanden van huis.

Toen ik in augustus aankwam in New York was het semester nog niet begonnen. Dat startte pas twee weken later. Sinds acht september ben ik non-stop bezig geweest aan mijn studie. Ik heb drie vakken gevolgd: een vak over ethiek, Darwin, en een tutorial over wetenschappelijk realisme. Afgelopen weken heb ik hard zitten schrijven om die vakken goed af te sluiten. Voor ethiek weet ik dat dit gelukt is, voor de andere twee wacht ik nog op een punt. Dit zal nog wel even duren. Ik heb echter vertrouwen in een goede afloop. Het einde van dit semester is opgeluisterd door Margriet en Joop; van 19 december tot en met 25 december zijn zij me komen bezoeken in New York. Een geniale week. Naar eigen zeggen hebben ze genoten, net als ik.

Ik zou ze ophalen van Penn Station, waar de trein van Newark Airport aankomt. Ik heb staan wachten, maar ik kreeg geen contact met Joop. Later bleek dat beiden geen bereik hadden. Om mezelf een beetje te vermaken tijdens het wachten heb ik staan meezingen met een coverband van The Beatles die op dat moment in Penn Station aan het spelen was: The Meetles. Op een gegeven moment keek ik over mijn schouder en zag ik Margriet zoekend om zich heen kijken. Gelukkige hadden ze het dan toch gered -- een dag later en ze hadden in Dusseldorf vast gezeten in de sneeuw. Gelijk de subway in, en naar huis. Nadat ze zich hadden gedoucht zijn we Columbia University gaan bekijken. Althans, voor zover dat ging, want we liepen midden in een flinke sneeuwbui. Ik heb ze snel rondgeleid over de campus, en we zijn even binnen geweest bij Philosophy Hall. Vervolgens zijn we wat gaan eten bij rooftop restaurant The Heights.

De volgende dag hadden we het plan opgevat om naar het Museum of Modern Art te gaan, het zou immers weer gaan sneeuwen. Onze wandeling door een besneeuwd Central Park en over drassig Fifth Avenue brak ons echter op. Met doorweekte en bevroren voeten hebben we uiteindelijk een taxi ge-hailed, om thuis op te warmen. 's Avonds waren we door Simon uitgenodigd om mee te gaan naar een theaterstuk in de Lower East Side. Hierna hebben we wat gegeten bij een restaurantje daar in de buurt.

Op maandag zijn we downtown gegaan; naar Ground Zero, Wall Street, South Street, over de Brooklyn Bridge gelopen, Brooklyn Heights bewandeld, en met de subway terug naar Manhattan. Vervolgens wilde we het Vrijheidsbeeld bekijken vanaf de Staten Island Ferry. Dit hebben we ook gedaan, al zijn we wel half bevroren in de koude wind, op de kop van het schip. In Battery Park, op weg naar het vertrekpunt van de ferry, werden we aangesproken door een man. Hij vroeg enkele momenten van onze tijd, en vertelde dat hij snoep verkocht, en dat het geld naar een goed doel zou gaan, ergens in New Jersey; of we iets van hem wilde kopen. Sympathieke kerel, goed klinkend verhaal, we besloten het te doen. Achteraf was dit besluit niet echt wijs: 30 dollar lichter, en 5 kleine zakjes snoep rijker. Damn. Die gasten praten zo snel, en ze spelen in op je onhandigheid. Nou ja, niet erg. We hebben hartelijke gelachen om onze eigen domheid. 's Avonds heeft Margriet masterlijke wraps gemaakt, en hebben we thuis gechilld.

De volgende dag, op dinsdag, moest ikzelf aan het werk, de laatste pagina's van mijn laatste paper schrijven. Margriet en Joop hebben die dag een bad-ass wandeling gemaakt, startend bij Washington Square Park, door Soho, Little Italy en Chinatown, afsluitend op Times Square. Ze zijn toen terug naar huis gekomen, en we hebben even gechilld. Omdat Joop niet binnen kon roken ging hij steeds even naar buiten. Gewoon even buiten stilstaan in New York, kijken en luisteren naar de stad, dan zie en hoor je de mooiste dingen. Al rokend ving Joop een flart op van een gesprek tussen twee donkere mannen: "that niggah doesn't have an attitude, he doesn't even act like he got one." Zomaar een quote, maar het laat wel zien dat die Amerikanen dingen prachtig kunnen verwoorden; probeer dat maar eens met dezelfde vibe in het Nederlands te zeggen. 's Avonds zijn we naar het Community Food & Juice restaurant geweest, hier bij ons om de hoek. Lekker en vooral gezellig gegeten.

Op woensdag zijn we naar Harlem gegaan, om daar een wandeling te maken. We waren hier allemaal enthousiast over, want na beschaafd lower Manhattan en Brooklyn Heights gingen we nu echt the hood in. Margriet had een mooie wandeling gevonden in de Capitoolgids. We hebben echt de sfeer geproefd van de wijk. Op de Martin Luther King Boulevard was het druk met winkels, kraampjes en mensen. We waren de enige blanken die daar rondliepen, maar het was geweldig. Natuurlijk is er niets gebeurd; als je je daar gewoon cool gedraagt dan is er niets aan de hand. Sterker nog, het moment van de dag beleefden we toen we midden in Harlem een oudere donkere man tegen kwamen; al voort schuifelend zei hij geheel onverwachts, en met een vrolijke stem "happy holidays kids". Lastig om te beschrijven op zo'n blog, maar het was een geniaal moment: midden in the hood zo vriendelijk worden aangesproken, dat hadden we niet zien aankomen. 's Avonds hebben we Rockefeller Center beklommen. Een prachtig uitzicht waardoor je enig idee krijgt van de locatie, schaal en richting van New York.

Op donderdag, de laatste dag, zijn we dan toch naar het Museum of Modern Art gegaan. Vanwege kerstavond sloot het museum al om drie uur, en daardoor konden we de speciale Tim Burton exhibitie niet bekijken. De schilderijen van Van Gogh, Cézanne, Matisse en Warhol maakten veel goed. 's Avonds zijn we flink gaan stappen in de Lower East Side, samen met Jeremy.

Zo flitsend als het begon, zo snel was het ook weer voorbij. Op vrijdag gingen Margriet en Joop met een zekere tegenzin weer terug naar huis; op eerste kerstdag uren in een vliegtuig zitten is niet relaxt, zeker niet als je na zes dagen New York weer terug gaat naar Nederland. Toen ze weg waren was ik wel een beetje sad; het was echt een leuke week, waarin ik Margriet beter heb leren kennen, en weer pinten heb kunnen drinken met mijn maat Joop. Zoals Amerikanen dat zeggen: good bonding time. Het is leuk om beiden zo enthousiast te hebben gezien over hetgeen ze hebben meegemaakt en ervaren; even meedraaien in wereldstad New York, dat is ook echt gaaf.

Eerste kerstdag in New York, alleen, ver van huis, vriendin, familie en vrienden. Ik was er wel enigszins huiverig voor. Het viel echter alleszins mee. Jeremy bleef ook in New York, en we zijn samen naar zijn appartement in Queens geweest. Hier. In de Asian foodmarket hebben we boodschappen gedaan om Adobo te maken -- een traditioneel Filippijns gerecht. Bij hem thuis hebben we de Adobo gemaakt, en ons vergrepen aan loempia's en Oreo's dubble sized. Hierna een beetje gechilld en geouwehoerd (in slang noemen ze dit shoot the shit). We hadden gratis kaartjes gescoord voor een feest in een grote club aan de west side: Pacha. We zijn er geweest, maar echt gaaf was het niet. Volgens Jeremy was het een grote meatmarket. Dat wil zeggen, er liepen meer mannen dan vrouwen rond, er hing een gespannen sfeertje, en iedereen voelde zich te goed of te knap voor ieder ander. Na een uurtje zijn we vertrokken, terug naar Queens. Omdat het voor mij van deur tot deur zo'n anderhalf uur duurt om van Jeremy terug thuis te komen, ben ik blijven slapen in Queens -- ze noemen dat crashen. De volgende dag rond tien uur eruit, terug naar huis, want Kevin, de jongen bij wie we in DC zijn blijven slapen, zou tot nieuwjaar in New York zijn en bij ons blijven slapen. Kevin is geboren in Chicago, en dus van oorsprong Amerikaans, maar zijn ouders komen uit Taiwan. Omdat hij derhalve goed op de hoogte is van de Chinese keuken, en weet waar je lekker kan eten, zijn we hem die middag gevolgd naar een Chinees restaurant in Chinatown. We hebben daar twee uur aan een stuk zitten eten, gerechten die je bij de plaatselijke Chinees in Nederland echt niet tegen komt. Masterlijk.

Nu zitten we tussen kerst en nieuwjaar. Ik ben wat achterstallig 'werk' aan het doen; e-mailtjes beantwoorden, de was doen, strijken, een stukje schrijven voor mijn blog. Even niet studeren; veel rondhangen met Jeremy, Simon en Kevin; shoot the shit in order to get back on the shit, want in het nieuwe jaar ga ik weer flink aan het werk. In New York you must kick it hard!