Shooting the shit in order to get back on the shit..

In New York gaat alles met de snelheid van het licht. Het semester is afgesloten, Margriet en Joop hebben een bliksembezoek gebracht, kerstmis is voorbij, en een keer knipperen met je ogen en het is nieuwjaar, 2010. Mijn tijd hier in New York gaat snel voorbij; ik ben nu al meer dan vier maanden van huis.

Toen ik in augustus aankwam in New York was het semester nog niet begonnen. Dat startte pas twee weken later. Sinds acht september ben ik non-stop bezig geweest aan mijn studie. Ik heb drie vakken gevolgd: een vak over ethiek, Darwin, en een tutorial over wetenschappelijk realisme. Afgelopen weken heb ik hard zitten schrijven om die vakken goed af te sluiten. Voor ethiek weet ik dat dit gelukt is, voor de andere twee wacht ik nog op een punt. Dit zal nog wel even duren. Ik heb echter vertrouwen in een goede afloop. Het einde van dit semester is opgeluisterd door Margriet en Joop; van 19 december tot en met 25 december zijn zij me komen bezoeken in New York. Een geniale week. Naar eigen zeggen hebben ze genoten, net als ik.

Ik zou ze ophalen van Penn Station, waar de trein van Newark Airport aankomt. Ik heb staan wachten, maar ik kreeg geen contact met Joop. Later bleek dat beiden geen bereik hadden. Om mezelf een beetje te vermaken tijdens het wachten heb ik staan meezingen met een coverband van The Beatles die op dat moment in Penn Station aan het spelen was: The Meetles. Op een gegeven moment keek ik over mijn schouder en zag ik Margriet zoekend om zich heen kijken. Gelukkige hadden ze het dan toch gered -- een dag later en ze hadden in Dusseldorf vast gezeten in de sneeuw. Gelijk de subway in, en naar huis. Nadat ze zich hadden gedoucht zijn we Columbia University gaan bekijken. Althans, voor zover dat ging, want we liepen midden in een flinke sneeuwbui. Ik heb ze snel rondgeleid over de campus, en we zijn even binnen geweest bij Philosophy Hall. Vervolgens zijn we wat gaan eten bij rooftop restaurant The Heights.

De volgende dag hadden we het plan opgevat om naar het Museum of Modern Art te gaan, het zou immers weer gaan sneeuwen. Onze wandeling door een besneeuwd Central Park en over drassig Fifth Avenue brak ons echter op. Met doorweekte en bevroren voeten hebben we uiteindelijk een taxi ge-hailed, om thuis op te warmen. 's Avonds waren we door Simon uitgenodigd om mee te gaan naar een theaterstuk in de Lower East Side. Hierna hebben we wat gegeten bij een restaurantje daar in de buurt.

Op maandag zijn we downtown gegaan; naar Ground Zero, Wall Street, South Street, over de Brooklyn Bridge gelopen, Brooklyn Heights bewandeld, en met de subway terug naar Manhattan. Vervolgens wilde we het Vrijheidsbeeld bekijken vanaf de Staten Island Ferry. Dit hebben we ook gedaan, al zijn we wel half bevroren in de koude wind, op de kop van het schip. In Battery Park, op weg naar het vertrekpunt van de ferry, werden we aangesproken door een man. Hij vroeg enkele momenten van onze tijd, en vertelde dat hij snoep verkocht, en dat het geld naar een goed doel zou gaan, ergens in New Jersey; of we iets van hem wilde kopen. Sympathieke kerel, goed klinkend verhaal, we besloten het te doen. Achteraf was dit besluit niet echt wijs: 30 dollar lichter, en 5 kleine zakjes snoep rijker. Damn. Die gasten praten zo snel, en ze spelen in op je onhandigheid. Nou ja, niet erg. We hebben hartelijke gelachen om onze eigen domheid. 's Avonds heeft Margriet masterlijke wraps gemaakt, en hebben we thuis gechilld.

De volgende dag, op dinsdag, moest ikzelf aan het werk, de laatste pagina's van mijn laatste paper schrijven. Margriet en Joop hebben die dag een bad-ass wandeling gemaakt, startend bij Washington Square Park, door Soho, Little Italy en Chinatown, afsluitend op Times Square. Ze zijn toen terug naar huis gekomen, en we hebben even gechilld. Omdat Joop niet binnen kon roken ging hij steeds even naar buiten. Gewoon even buiten stilstaan in New York, kijken en luisteren naar de stad, dan zie en hoor je de mooiste dingen. Al rokend ving Joop een flart op van een gesprek tussen twee donkere mannen: "that niggah doesn't have an attitude, he doesn't even act like he got one." Zomaar een quote, maar het laat wel zien dat die Amerikanen dingen prachtig kunnen verwoorden; probeer dat maar eens met dezelfde vibe in het Nederlands te zeggen. 's Avonds zijn we naar het Community Food & Juice restaurant geweest, hier bij ons om de hoek. Lekker en vooral gezellig gegeten.

Op woensdag zijn we naar Harlem gegaan, om daar een wandeling te maken. We waren hier allemaal enthousiast over, want na beschaafd lower Manhattan en Brooklyn Heights gingen we nu echt the hood in. Margriet had een mooie wandeling gevonden in de Capitoolgids. We hebben echt de sfeer geproefd van de wijk. Op de Martin Luther King Boulevard was het druk met winkels, kraampjes en mensen. We waren de enige blanken die daar rondliepen, maar het was geweldig. Natuurlijk is er niets gebeurd; als je je daar gewoon cool gedraagt dan is er niets aan de hand. Sterker nog, het moment van de dag beleefden we toen we midden in Harlem een oudere donkere man tegen kwamen; al voort schuifelend zei hij geheel onverwachts, en met een vrolijke stem "happy holidays kids". Lastig om te beschrijven op zo'n blog, maar het was een geniaal moment: midden in the hood zo vriendelijk worden aangesproken, dat hadden we niet zien aankomen. 's Avonds hebben we Rockefeller Center beklommen. Een prachtig uitzicht waardoor je enig idee krijgt van de locatie, schaal en richting van New York.

Op donderdag, de laatste dag, zijn we dan toch naar het Museum of Modern Art gegaan. Vanwege kerstavond sloot het museum al om drie uur, en daardoor konden we de speciale Tim Burton exhibitie niet bekijken. De schilderijen van Van Gogh, Cézanne, Matisse en Warhol maakten veel goed. 's Avonds zijn we flink gaan stappen in de Lower East Side, samen met Jeremy.

Zo flitsend als het begon, zo snel was het ook weer voorbij. Op vrijdag gingen Margriet en Joop met een zekere tegenzin weer terug naar huis; op eerste kerstdag uren in een vliegtuig zitten is niet relaxt, zeker niet als je na zes dagen New York weer terug gaat naar Nederland. Toen ze weg waren was ik wel een beetje sad; het was echt een leuke week, waarin ik Margriet beter heb leren kennen, en weer pinten heb kunnen drinken met mijn maat Joop. Zoals Amerikanen dat zeggen: good bonding time. Het is leuk om beiden zo enthousiast te hebben gezien over hetgeen ze hebben meegemaakt en ervaren; even meedraaien in wereldstad New York, dat is ook echt gaaf.

Eerste kerstdag in New York, alleen, ver van huis, vriendin, familie en vrienden. Ik was er wel enigszins huiverig voor. Het viel echter alleszins mee. Jeremy bleef ook in New York, en we zijn samen naar zijn appartement in Queens geweest. Hier. In de Asian foodmarket hebben we boodschappen gedaan om Adobo te maken -- een traditioneel Filippijns gerecht. Bij hem thuis hebben we de Adobo gemaakt, en ons vergrepen aan loempia's en Oreo's dubble sized. Hierna een beetje gechilld en geouwehoerd (in slang noemen ze dit shoot the shit). We hadden gratis kaartjes gescoord voor een feest in een grote club aan de west side: Pacha. We zijn er geweest, maar echt gaaf was het niet. Volgens Jeremy was het een grote meatmarket. Dat wil zeggen, er liepen meer mannen dan vrouwen rond, er hing een gespannen sfeertje, en iedereen voelde zich te goed of te knap voor ieder ander. Na een uurtje zijn we vertrokken, terug naar Queens. Omdat het voor mij van deur tot deur zo'n anderhalf uur duurt om van Jeremy terug thuis te komen, ben ik blijven slapen in Queens -- ze noemen dat crashen. De volgende dag rond tien uur eruit, terug naar huis, want Kevin, de jongen bij wie we in DC zijn blijven slapen, zou tot nieuwjaar in New York zijn en bij ons blijven slapen. Kevin is geboren in Chicago, en dus van oorsprong Amerikaans, maar zijn ouders komen uit Taiwan. Omdat hij derhalve goed op de hoogte is van de Chinese keuken, en weet waar je lekker kan eten, zijn we hem die middag gevolgd naar een Chinees restaurant in Chinatown. We hebben daar twee uur aan een stuk zitten eten, gerechten die je bij de plaatselijke Chinees in Nederland echt niet tegen komt. Masterlijk.

Nu zitten we tussen kerst en nieuwjaar. Ik ben wat achterstallig 'werk' aan het doen; e-mailtjes beantwoorden, de was doen, strijken, een stukje schrijven voor mijn blog. Even niet studeren; veel rondhangen met Jeremy, Simon en Kevin; shoot the shit in order to get back on the shit, want in het nieuwe jaar ga ik weer flink aan het werk. In New York you must kick it hard!

Representing The Net-her-lands

Gangsters in het MoMA

Just finished a great week with Joop & Margriet We killed it. Soon some stories, now some pictures: http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYDec252009#

Partyyy

Chronologisch gezien is deze post wat deviant, maar toch. Foto's van de 'afscheids'-bbq.

Checken op: http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYDec172009#

In dit plaatje: ouwe maten aan het vlees..

Muziek!

Ik ben blij dat er in Nederland gedurende mijn afwezigheid nog goede muziek gemaakt wordt:

Funny Americans

Hmmmzz, ik kan ze niet meer op één hand tellen, die Amerikanen die denken dat Amsterdam een land op zichzelf is, in plaats van onze hoofdstad..

The Boss

Zojuist Lance Armstrong gezien in de Barnes and Noble @ 66th & Broadway. Hij kwam zijn nieuwe boek signeren. Je moest een speciaal polsbandje hebben voor een handtekening, en helaas was het zo druk dat alle polsbandjes op waren. Heb toch een pica weten te schieten:

DC

Een aantal weken geleden vroeg Simon of ik zin had om naar Washington DC te gaan (of simpelweg DC, zoals ze zeggen); hij heeft daar een vriend, Kevin, die werkt voor de Obama-administration. We konden zo bij hem blijven slapen. Afgelopen woensdag zijn we vertrokken, samen met Jeremy, en gisteren ben ik terug gekomen. Het was een masterlijke trip.

We hadden voor woensdag een ticket geboekt voor de bus naar DC van 5 's middags. Het was echter enorm druk; iedereen ging naar huis of naar vrienden en familie om op donderdag Thanksgiving te vieren. Door de drukte op de weg was onze bus 2,5 uur te laat, en waren we pas rond 12 uur 's nachts in DC. We zijn toen nog 20 minuten bezig geweest met het aanhouden van een taxi -- een schril contrast met NY, waar overal yellow cabs rondrijden. Eenmaal bij Kevin thuis hebben we Aziatische snacks gegeten -- Kevin's ouders komen uit Taiwan -- en zijn gaan slapen.

Op donderdag, Thanksgiving, hebben we niet veel meer gedaan dan gechillt en gekookt. Iedereen maakte zijn eigen gerecht; Kevin maakte krab, Simon Portobello mushrooms, Jeremy Adobo (een traditioneel gerecht uit de Filipijnen), en ik pittige zuurkoolschotel. We hadden natuurlijk veel te veel eten; zoveel dat het toetje -- breadpudding -- is blijven staan tot de volgende dag. Na het eten zijn we uit geweest. Dit was een interessante ervaring. In de bar was ik namelijk samen met Simon en Kevin de enige met een lichte huidskleur. Voor de rest waren er alleen maar donkere mensen. Dit is niet gek voor DC, waar het merendeel van de bevolking zwart is. We werden wel een beetje vreemd aangekeken. Dit verdween toen met z'n vieren op de dansvloer flink uit ons dak gingen. Iedereen begreep dat die 4 vreemde gasten met goede bedoelingen -- "without hate" -- een feestje kwamen bouwen. Dit werd duidelijk gewaardeerd, want in no time waren er veel mensen die mee kwamen doen. Zoals Kevin zei: "we killed it down there."

Op vrijdag zijn we DC zelf gaan bekijken. Omdat Kevin in het Witte Huis werkt heeft hij geprobeerd om voor ons een rondleiding te regelen. Dit is uiteindelijk niet meer gelukt vanwege Thanksgiving. Jammer! Volgens Kevin krijgt hij ons de volgende keer zeker binnen. Helaas ben ik dan waarschijnlijk alweer naar huis. Hoe dan ook, ik heb het Witte Huis wel van buiten gezien. Verder zijn we langs het Capitool gegaan, het Washington Memorial, en het Lincoln Memorial. Ten slotte hebben we het Smithsonian Museum for the American Indian bezocht. In het museum was een van een exhibitie van Brian Jungen -- een kunstenaar die sculpturen maakt van massa-producten. Zie de foto's voor enkele van zijn stukken!

Zaterdag ben ik met Jeremy weer naar huis gegaan. De busreis duurde 6 uur vanwege files. Ik was al blij dat we levend aankwamen, want de buschauffeur was constant aan het bellen; twee keer moest hij zo hard remmen dat iedereen met zijn neus tegen de stoel voor hem zat. Ik was blij dat we weer thuis waren.

DC was een wonderlijk avontuur. Het is een vreemde stad, heel anders dan NY. Het is veel minder druk; er is geen echte hoogbouw; alle wijken lijken op elkaar. Bovendien wonen er voornamelijk donkere mensen. Helaas is huidskleur van mensen hier gecorreleerd aan welstand; er is veel armoede in de stad. Dit maakt DC als stad heel apart: het centrum huisvest de voornamelijk witte, machtige regering van de VS, en daaromheen de voornamelijk donkere en arme neighbourhoods. Op de trappen van het Lincoln Memorial heb ik staan luisteren naar de speech van Martin Luther King. Ondanks de verkiezing van Obama lijkt zijn 'dream' nog niet helemaal werkelijkheid te zijn geworden.

Foto's: http://picasaweb.google.com/JFMLDR/DCNov292009#

Van Rompuy

We staan er lekker op:

"After an eight-year battle to rewrite its internal rules, the choice of two relative unknowns seemed to highlight Europe’s problems instead of its readiness to take a more united and forceful place in world affairs." -- New York Times, 19-11-2009

Party!!

Hey,

Net wakker, lag er rond vijf uur in. Het feestje was geslaagd. Mensen drupten rond 9 uur binnen, we hadden veel te veel drank want iedereen bracht bier mee. De koelkast was overvol. Tot twaalf uur was het boksen dat de klok sloeg. De helft van de gasten, rond de 30 man, zaten opgepropt in Aakash' kamer. Pacquiao heeft gewonnen, in de twaalfde ronde, omdat de scheidsrechter de wedstrijd stopte (Cotto had een flink pak slaag gekregen). Ik had 1 dollar ingezet op een knock-out van Pacquiao in de eerste ronde. Dat werd hem niet. Na het boksen verspreidde iedereen zich door het appartement, begon te feesten, en dit duurde tot 3 uur. Politie nog aan de deur gehad vanwege het lawaai, maar dat was wel te verwachten. Gelukkig maakten ze er geen groot probleem van. Een paar foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYNov152009#

Ciao! Joost

FF delen

Zojuist wat mooie content ontvangen van mijn ouwe maat Pim. Check!

http://maps.google.nl/maps?f=q&source=s_q&hl=nl&geocode=&q=Zuiderhout,+Oosterhout&sll=52.469397,5.509644&sspn=3.842113,9.920654&ie=UTF8&hq=&hnear=Zuiderhout,+Oosterhout,+Noord-Brabant&ll=51.616578,4.860535&spn=0.006928,0.055103&z=15&layer=c&cbll=51.616578,4.860535&panoid=Z-x2h2m36d24bu2w3uE7cA&cbp=12,203.51,,0,-4.46

Als Maurice meeleest daar op de UvT: 4-0 !!!!

In the name of God

Ik moest vanavond het nodige lezen voor een college van morgen. Omdat het thuis zo stil was ben ik daarvoor naar de Starbucks gegaan. Mijn 'vaste plek' aan de grote leestafel bij het raam was vrij, dus hier ben ik gaan zitten lezen over sociologen, microscopen en waarheidsliefhebbers. Na een half uurtje kwam er een mevrouw naar me toe met de vraag of ze me even mocht storen; of ik wel eens gehoord had van the holy mother of god. Je begrijpt het: gelovigen aan mijn tafel. Ik antwoordde dat ik daar wel eens van gehoord had, maar er verder weinig interesse in had. Deze mevrouw liet zich echter niet zo makkelijk uit het veld slaan (en terecht); ze begon te verhalen over god's woord, en dat alles reeds door de bijbel voorspeld is, tot aan de Eerste, Tweede, en zelfs Derde Wereld Oorlog aan toe. Geprikkeld en toch ook benieuwd heb ik gevraagd of ze me kon wijzen waar de bijbel melding maakt van deze oorlogen. Een sjieke bijbel werd tevoorschijn gehaald, en we hebben samen enkele passages zitten lezen. Inderdaad, er werd melding gemaakt van vallende sterren, en een hoop onheil. We hebben zitten discussiëren of deze passage ook anders uitgelegd kan worden. Ik probeerde haar te overtuigen dat er vele verschillende interpretaties mogelijk zijn. En dat de bijbel, omdat er zoveel ruimte is voor interpretatie, bijna alles kan uitleggen, en daardoor een beetje 'verdacht' is. Ik slaagde er absoluut niet in haar te overreden. De bijbel was immers god's woord, en daar was geen spelt tussen te krijgen. Van de andere kant begreep ook zij dat 'mijn ziel niet te winnen was'. Haar collega was er intussen bij komen staan, en vroeg me of ik geloofde in god. Ik antwoordde van niet. Ze keken me aan of dat ze water zagen branden. Dit is echt apart. Nu waren dit zwaar overtuigde Christenen, maar ook de gemiddelde Amerikaan is behoorlijk gelovig. Dit zit diep in de maatschappij; may god bless America. Het zit niet alleen diep, maar gaat ook ver. Meer dan de helft van de Amerikanen gelooft niet in de Darwiniaanse evolutietheorie. Dit betekent dus dat het merendeel van de Amerikanen denkt dat god, of een intelligent designer verantwoordelijk is geweest (of is) voor de creatie en ontwikkeling van de mens, en (of) dat de mens strikt gescheiden is van de 'lagere' levensvormen. Dit terwijl Darwin's evolutietheorie een van de beste wetenschappelijk theorieën ooit is. Het is echt een 'merkwaardig' aspect aan de Amerikaanse samenleving. Het is lastig te zeggen of dit slecht is. Geloof geeft mensen houvast, maar kan ook aan de basis liggen van vreselijke dingen. Een zekere kritische houding is belangrijk. Het is niet zondermeer goed om volledig 'op te gaan' in je geloof. Maar dit geldt ook voor wetenschap. De wetenschap is zeer succesvol en verdient daar ook de credits voor. Maar we moeten ook realistisch zijn: ook de wetenschap heeft niet overal een antwoord op. Het is zelfs de vraag of er wel precies één sluitend antwoord is. Een overtuiging in de almachtigheid van de wetenschap is derhalve zelf ook een geloof, een religie.

Even iets anders. Aanstaande zaterdag is het hier op 601 West 112th Street, apartment 1B een graffiti/hotel-party. Dat wil zeggen, trek een wit shirt aan, en laat je hier bekladden door andere party-gangers. De woonkamer dient als dansvloer, Simon's kamer als Hookah-room (lees: kamer voor het gebruik van de waterpijp), en op Aakash' kamer kan je de het boksgevecht bekijken tussen Manny Pacquiao en Miguel Cotto. Boksen is hier in Amerika een populaire sport, en ik heb me laten vertellen dat Pacquiao een absolute grootheid is uit de Filipijnen (traint in LA), en Cotto een straatvechter uit Puerto Rico. Het gevecht vindt plaats in Las Vegas in de MGM Grand Arena -- waar anders -- en er wordt op gegokt alsof er geen financiële crisis is geweest. Heel New York is voor Pacquiao, dus ik ook. Go Pacquiao! Kick-ass!

Hasta luego!

Pizza

Goed vertoeven bij filosofie op woensdag tijdens lunchtijd: het departement regelt dan pizza, vaste prik. Nice..

Ivy League

Mooi stukje (zelf)kritiek:

http://www.theamericanscholar.org/the-disadvantages-of-an-elite-education/

What the h#ck is philosophy?

Jow!! Als je verteld dat je filosofie studeert dan vraagt men vaak "wat je dan eigenlijk doet". Het is vrij lastig hier een mooi en sluitend antwoord op te geven. Vaak is het antwoord of zo abstract dat de verwarring alleen maar groter wordt, of zo specifiek dat je absoluut geen recht doet aan de filosofie. Ik kan me hier aan ergeren; men denkt vaak dat filosofie 'zweverig' is (terwijl het juist gaat om heel precies nadenken). Als men dan aan je vraagt wat filosofie is, en je kan daar geen beter antwoord op geven dan iets in de trend van "filosofie is denken over het denken", dan wordt dit vooroordeel alleen maar groter. In de loop van de tijd heb ik mijn reactie daarom beperkt tot een korte omschrijving, en het advies om zelf eens filosofie te doen (te lezen) zodat je kan ontdekken wat het is. Om gelijk in de Kritiek der Reinen Vernunft van Immanuel Kant te duiken is echter waanzin, en Filosofie voor Dummies is gelijk weer heel erg slecht. Ik zag vandaag een mooi programma van Jan-Jaap van de Wal, waarin filosoof Bas Haring antwoord kwam geven op de vraag 'wat is denken?'. Dit is wel een mooi en leuk kijkje in de keuken van de filosofie -- in dit geval, de filosofie van de geest -- en Bas Haring is een mooi uithangbord; hij heeft een goede attitude die mij wel aanspreekt: filosofische vragen zijn belangrijk, maar je moet het wel een beetje kunnen relativeren, en vooral jezelf, als filosoof, niet te serieus nemen (dit is in het algemeen wel een goede houding). Voor de geïnteresseerden, hier is de link:

http://www.teleac.nl/bovenkamer/?site=site_bovenkamer&nr=2508022&item=2592840

NY Marathon

Vandaag was de marathon van New York. Daar ben ik natuurlijk naar gaan kijken. Gaaf! Het parcours liep door alle vijf de 'boroughs' van New York; er werd vertrokken vanaf Staten Island, dan door naar Brooklyn, Queens, Manhattan, Bronx en weer terug op Manhattan. De finish was in Central Park. Ik kuierde dus al vroeg door Central Park, her en der een beetje rondkijkend. De rolstoelrijders waren als eerste vertrokken, gevolgd door dames hardlopers en de dan de heren. Ik stond ongeveer een mijl van de finish, op een klimmetje. Toen de eerste dames aankwamen werd het druk. Politieauto's kwamen over het parcours aanrijden, politie op motoren (natuurlijk niet op Japanse motoren, maar op Amerikaanse (Harley-Davidson's)), helicopters in de lucht, een rijtje auto's met genodigden (waaronder burgemeester Bloomberg), en toen de lopers. Ik stond in de beurt van een groep Engelsen, dus die juichten hard voor Paula Redcliffe. Het was gaaf, maar een beetje moeilijk te beschrijven op een blog. Ik heb maar uitbundig staan klappen en schreeuwen toen ze voorbij kwamen. Een foto maken vond ik een beetje zonde van het moment. Even later kwam de eerste heer langs; een Amerikaan. Deze heeft ook gewonnen, en dat was best speciaal, want het was alweer 27 jaar geleden dat een Amerikaan won. Het publiek euforisch natuurlijk. Dat was sowieso wel bijzonder. Nadat de 'cracks' binnen waren, kwam er natuurlijk nog een berg 'amateurs'. Ik heb hier anderhalf uur naar staan kijken. Je kan van Amerikanen zeggen wat je wilt, maar ze moedigen echt iedereen aan; iedere lopers wordt toegeroepen, er wordt geklapt, gegild en aanmoedigingsborden worden in de lucht gestoken. Ik stond naast een meisje dat stond te gillen en te springen, en iedere renner die een naam op zijn shirt hard moedigde ze persoonlijk aan. Heel gaaf. Er kwamen natuurlijk ook enkele Nederlanders voorbij, die heb ik natuurlijk aangemoedigd. Er liep er ook een uit Breda tussen, een zekere Johan, met achterop zijn shirt zijn sponsor: het Tessenderlandt. Volgens de New York Times liepen er ook celebrities mee, zoals Edward Norton en Alanis Morissette, maar die heb ik niet gezien.

Ik heb nog wat foto's geplaatst (niet veel, want mijn batterij was op), hier:

http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYNov12009#

En voor wie een halve gare langs de kant van de weg wil zien, check deze link, rond 2 uur 20 en 55 sec:

http://www.universalsports.com/mediaPlayer/media.dbml?db_oem_id=23000&sid=-1&catid=-1&id=657407

Jetzt gehe ich schlaffen!

In en Uit

Tijd voor een update over de 'ins' en 'outs' van New York in het algemeen, en de Columbia student in het bijzonder. Het is meer een 'in' dan een 'out', maar het gaat om het idee.

Regenlaarzen

In Nederland horen regenlaarzen waarschijnlijk niet tot de standaarduitrusting, hier denken ze daar anders over. Het is hier een echte fashion item -- en dan vooral of voornamelijk bij vrouwen. Als het drie spetters regent dan zie je bijna ieder meisje of vrouw met een paar fashionable regenlaarzen -- bij voorkeur van Burberry -- over straat gaan

Uggs

Voor niet-kenners check deze link http://www.papermag.com/blogs/uggs2.jpg

In Nederland zijn deze 'dingen' natuurlijk allang in, en waarschijnlijk alweer uit, maar hier loopt iedereen er nog op. Dat wil zeggen, iedereen behalve heteroseksuele mannen. Dat zal nog wel meer worden in de winter, want ze lijken me wel lekker warm. Ik verheug me trouwens op de eerste sneeuwstorm hier, in tegenstelling tot mijn Californische maat Simon, die heeft het nu al koud.

College Sweater

Dit is niet typisch iets voor New York, maar het is zeer geaccepteerd om op de campus of daarbuiten rond te lopen in een 'hoody' met de naam en/of logo van je universiteit erop. Hier zie je dus iedereen rondlopen met donker of lichtblauwe Columbia University truien, soms met een felblauwe Columbia Lion erop.

'Potlood achter je oor'

Als je in Nederland wil overkomen als een nerd dan moet je een potlood achter je oor steken als je aan het studeren bent. Hier in de bibliotheek is het echter vrij normaal. Niet iedereen doet het, maar je wordt er zeker niet op afgekeurd. Dit zal wel iets te maken hebben met de 'ballerigheid' van Columbia. De universiteit presenteert zich graag als behorend tot de intellectuele elite -- een beetje wannabe's zijn ze wel, want het is net geen Harvard, Princeton of Yale -- en dat merk je ook onder de studenten; een groot deel voelt zich wel behoorlijk goed dat ze hier studeren, en vinden zichzelf ook behoorlijk intelligent (vaak is dat ook wel zo) en horen zichzelf graag praten. Om een beetje interessant over te komen kan je daarom best eens een potlood achter je oor steken. Ik geef toe, ik heb het ook al gedaan ;)

Ray-Ban zonnebril

Weer of geen weer, zon of geen zon, een zonnebril draag je altijd, zo lijken sommigen hier te denken. Vooral vrouwen lijden aan dit fenomeen, en dragen voornamelijk die fancy Ray-Ban Wayfarer brillen.

Blackberry's

Je kent ze wel, die zakelijke smartphones; tegenhangers van de iPhone. Ik durf mijn handen ervoor in het vuur te steken dat de helft van de mensen hier zo'n ding heeft. Om ze te beschermen tegen beschadigingen hebben de meesten ook nog een rubber beschermhoesje om hun Blackberry.

The North Face

De rugzakken van dit outdoor merk zijn hier wat de Eastpak rugzakken zijn in Nederland. Maar ook truien en voornamelijk jassen zijn hip -- zelfs voor fashionista's

Mac

Waar in Nederland de Mac laptop's van Apple nog een beetje underground zijn , is het hier zo'n 50/50: de helft loopt met een pc, de andere helft met een Mac. Ik heb er zelf ook al een :)

Jay-Z

Rechtstreeks uit 'the hood' (Brooklyn). Everybody loves Jay-Z

Sport

Sporten is iets groots hier in Amerika. De New York Times heeft even makkelijk een cover over de New York Yankees als over de toekomstige (laten we het hopen) public health insurance voor Amerikanen. Op een doordeweekse dag in Central Park stikt het van de hardlopers; van jong tot oud, volledig in Nike uitrusting of in pantalon, blouse, stropdas en hardloopschoenen. Onder het motto 'if you can't swim, go run' (ik kan even niet zwemmen vanwege die kl#te schouder) heb ik afgelopen weekend meegedaan aan een hardloopwedstrijd/evenement georganiseerd door Nike in Prospect Park, Brooklyn. Was enorm gaaf: vijfduizend man op zaterdagmorgen in een of ander park in New York om 10 kilometer te hardlopen.

Adres

Hi There,

Ik hoorde dat mijn oma, mijn tante Leny, en nichtje Mirjam me al een behoorlijke tijd geleden een kaart hadden gestuurd. Ik heb deze alleen nog niet ontvangen. In een reactie op mijn Wilders post verraadde ook Pim zijn intentie om ook een kaart te willen sturen, of al reeds te hebben gestuurd. Om te beginnen, dat vind ik natuurlijk hartstikke leuk. Dankjewel daarvoor! Hoewel ik (nog) geen heimwee heb naar Nederland -- het geeft meer trots om te kunnen zeggen "I'm a New Yorker" in plaats van "Ik woon in Tilburg" -- is het wel heel fijn om af en toe een berichtje te krijgen uit Nederland. Maar hoewel ik de intentie om iets te sturen, en het daadwerkelijke sturen van een kaart, brief, of cadeautje al enorm waardeer, wil ik die kaarten, brieven en cadeaus natuurlijk ook graag ontvangen. Om problemen te voorkomen is het denk ik belangrijk mijn volledige adres op het poststuk te schrijven; dus met ons appartement nummer. Dat wordt dan:

Joost Mulder

601 West, 112th Street

Apartment 1B

10025 New York, NY

United States

Dit klinkt misschien als een heimelijke wervingsactie om mij de 'heim'-loze winter door te slepen -- zoals mensen die lid zijn van Amnesty brieven sturen naar politieke gevangene -- maar zo is het niet bedoeld. Tuurlijk, ik vind het leuk als jullie iets sturen, en als jullie dan iets sturen, stuur dan vooral grote cadeaus, maar voel je tot niets verplicht; ik zit hier niet met een lijst met namen, afturvend wie wel, en wie niets heeft gestuurd, met de bedoeling dat, als ik terug kom in Nederland, ik iedereen uit mijn vriendenboek schrap die mij niets heeft gestuurd. Hetzelfde geldt overigens voor reacties op mijn blog: leuk als je reageert, maar voel je alsjeblieft niet verplicht.

Ik ga studeren. Binnenkort een stukje over New Yorker, Jay-Z.

Wilders op Columbia

Na vier uur, het Darwin-college was net afgelopen, sjokte ik de trappen van Hamilton Hall af, met Catherine (een studiegenote) napratend over de stof van het college. In het trappenhuis hangen op iedere verdieping prikborden met affiches en aankondigingen voor borrels, talks en dergelijke evenementen. Mijn aandacht werd afgeleid door een bijzondere flyer; in New York, op Manhattan, in een trappenhuis ergens ver van huis, zag ik ineens het hoofd van Geert Wilders: een aankondiging voor een presentatie over vrijheid. Diezelfde avond zou hij zijn opwachting maken in het gebouw van International Affairs. Ik heb mijn plannen voor die avond gewijzigd, en ben naar Wilders' presentatie gaan luisteren.

Ik had wel enig idee waar het gebouw van SIPA was, maar precies wist ik het niet. Eenmaal in de buurt, wees het zich vanzelf; op de kop af vijf cameraploegen, een verzameling fotografen, en een klein legertje politie hoopten zich op op de hoek van 118th & Amsterdam Av. Toen ik in de rij aansloot liep ik langs een Nederlandse jongen die werd geïnterviewd door RTL Nieuws. Even verderop herkende ik de NOS verslaggever voor de VS, zijn naam is me onbekend. Op een gegeven moment mochten we het gebouw binnen, en na daar vijftien minuten te hebben gewacht, de zaal in. De pers had zich daar ook al weer opgesteld; camera's achter in de zaal, journalisten met notebloc's, de microfoons opgesteld. Ondertussen werd er door een man van de technische dienst een Nederlandse vlag achter het spreekgestoelte bevestigd; dat vond ik enigzins vreemd, en de functie daarvan ontging mij dan ook. Ook liepen er een paar zware jongens rond; een stuk of vijf, allemaal in een net iets te groot pak, allemaal net iets te breed, allemaal een oortje in, allemaal een kogelwerend vest onder hun overhemd, en allemaal hun jasje open (mijn fantasie was dat dit het trekken van hun pistool makkelijker moest maken; je snapt, het was spannend). Dit zal de persoonlijke beveiliging van Wilders zijn geweest, want het waren Nederlanders. In eerste instantie is het wel 'amusant' om dit te zien, maar tegelijkertijd, en bovenal, is het is schrijnend voor Wilders -- of je het nu met hem eens bent of niet -- dat hij niet vrij over straat kan.

Iedereen zat, camera's draaiden, de voorzitter van de Columbia Republicans had ons verwelkomt, en Wilders maakte zijn entree. Hij heeft vervolgens een referaat van een uur gehouden over de thema's die wij, als Nederlanders, met hem associëren. Wilders is geen Obama, maar retorisch is hij echt wel een sterke spreker. Hij begon met het maken van een duidelijk onderscheid tussen aan de ene hand moslims, en aan de andere kant, de Islam. In niet mis te verstane bewoordingen maakte hij duidelijk dat hij niets tegen moslims heeft, mits deze zich conformeren aan onze Westerse (Humanistisch) waarden en zich aan de wet houden; ze moeten bereid zijn te assimileren en integreren, en respect tonen voor wat wij in het Westen belangrijk vinden: vrijheid, vrijheid van meningsuiting, vrijheid van geloof, democratie, en noem maar op. Hier is iedereen het wel mee eens, ik ook. Dus je moet je voorstellen dat je daar in de zaal zit, in de verwachting dat je het zwaar met hem oneens gaat zijn, en dan begint hij redelijke dingen te vertellen. Hier ligt echter de retorische kracht van zijn betoog. Nadat hij deze aannemelijk dingen heeft gezegd, begint hij langzaam radicalere dingen naar binnen te sneaken. Zo heeft hij niets tegen moslims, maar wel tegen de Islam. De Islam is namelijk gebaseerd op de Koran, en de Koran, volgens Wilders, staat vol met wreedheden (de Bijbel ook, maar dat vertelt hij niet). De Islam, volgens Wilders, is een bedreiging voor onze samenleving, want de Islam is op zoek naar heerschappij in de wereld; dit proberen 'ze' niet zozeer te bereiken door terroristische aanslagen, maar door massa immigratie; Wilders schetste een beeld van een gehele moslimgemeenschap die samenzweren om het Westen over te nemen. Hij onderbouwt dit met quote's -- waarschijnlijk volledig uit hun context getrokken -- van belangrijke mensen zoals Roosevelt en Churchill. Zo haalde hij het staatshoofd van Algerije aan die in de jaren '70 voor de United Nations General Assembly al verkondigde dat de moslims het Westen zouden overnemen, niet met wapens, maar via de baarmoeders van moslimvrouwen (dus door te emigreren naar het Westen, om het vervolgens te overpopuleren).

Dit is een rare gewaarwording. Aan het begin van zo'n presentatie ben je, bij wijze van spreken, tot de tanden bewapend tegen al die "onzin" die Wilders gaat verkondigen. hij begint dan te spreken, en wiegt je in slaap met aannemelijke verhalen over het respecteren van waarden als vrijheid en democratie; je bent hierdoor iets minder kritisch. Vervolgens begint Wilders met het schetsen van angstbeelden; het Westen overgepopuleerd door moslims, allemaal met maar een doel: het invoeren van wetgeving volgens de Islamitsche geschriften -- en het uitroeien van niet- of anders-gelovigen. Aan het einde van het verhaal ben je echt geschrokken, en zie je 'gevaar'. Maar hoe komt dit? Wilders maakt handig gebruik van het feit dat je je kritische houding enigzins laat varen. Vervolgens speelt hij in op je gevoel, op je emoties. En dit is de essentie van het succes van Wilders; hij is populistisch, hij speelt in op het gevoel, de emoties van het 'volk'. En als je niet kritisch bent, dan klinkt zijn verhaal heel aannemelijk.

Maar je moet kritisch zijn. Want veel van zijn vooronderstellingen deugen niet. Zo flitste tijdens Wilders' presentatie even een beeld door mijn hoofd van het Duitsland in de jaren '30; Hitler in de bierhallen, inspelend op het gevoel van vele gedemoraliseerde Duitsers, de Joden aanwijzend als dreigend kwaad. Nu wil ik Wilders niet gelijkstellen aan Hitler, maar het proces, en het beeld dat je erbij hebt, zijn hetzelfde. Gelukkig stelde aan het eind een Engels meisje de vraag wat Wilders dacht van deze vergelijking (Wilders verwierp hem natuurlijk, maar ging daarbij totaal voorbij aan het punt dat het Engelse meisje wilde maken). Een andere vooronderstelling van Wilders is de vermeende wreedheid van de Islam. Dit is slechts een interpretatie van Wilders, en de meeste (bijna alle moslims) hebben een andere interpretatie van de Koran. Wilders polariseert: hij zet 'ons' af tegen de 'Islamitische wereld'. Hij schetst hiermee een verkeerd beeld: een tweedeling tussen 'goed' en 'kwaad' die helemaal niet bestaat. Ironisch feit is dat door te polariseren, Wilders datgene bewerkstelligt waarvoor hij waarschuwt.

Ik hoop van harte dat we -- de Nederlanders -- volgend jaar kritisch zijn bij de verkiezingen, en ons niet laten leiden door ons gevoel, want dat is waar Wilders op doelt, en handig gebruik van maakt. We hebben een prachtige liberale en progressieve traditie; laten we die koesteren. Gelukkig had het publiek hier in NY het wel door. Zo hoorde ik een andere student zeggen: "he's an insult to my intelligence." Haha, dit stelde me wel weer wat gerust.

CP

Some pictures en filmpjes van het Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir in Central Park.

http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYOct212009#

Foto's

Ik heb een paar nieuwe foto's geplaatst in mijn album. Je kan ze hier vinden: http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYOct162009#

About to pass out.. Goodnight!

Death of a Salesman

Yooowww! Direct een performance hier in huis. Simón regiseert hier zijn 'side specific' voorstelling (die leipo's van het theaterregie programma moeten 2 shows per week maken, en ze moeten hun eigen acteurs regelen!!): een passage uit Death of a Salesman van Arthur Miller. Footage volgt asap. Hasta luego!

Haha, alle zweetdruppels die ik in Central Park heb achtergelaten.

VS versus NL

Een van de opmerkelijkste verschillen tussen Nederland en Amerika is de wijze van betalen. Amerikanen betalen anders; waar wij meestal pinnen, betaald de gemiddelde Amerikaan alles met zijn creditcard. Je kan hier wel pinnen, en steeds meer Amerikanen doen dat ook, maar het gros gebruikt nog steeds zijn creditcard -- want stel je voor, dan wordt het geld meteen afgeschreven. Dat is de gemiddelde Amerikaan niet gewend; die rekent standaard af met zijn creditcard, en als het even kan wordt de schuld van de ene creditcard afgelost met een andere creditcard. Amerikanen zijn gewend te leven op de zak van iemand anders -- geld uit te geven dat ze (nog) niet hebben. Dus als je naar de lokale supermarkt gaat, en je rekent je boodschappen af, dan vraagt de (bijna altijd chagrijnige) cassiere "debit or credit?". Als je dan zegt "debit", dan kijken ze je aan van "are you sure???".

Laatst las ik in de Columbia Spectator dat de gemiddelde college student begint aan zijn universitaire opleiding met een creditcardschuld van om en de nabij de 7000 dollar. Aan het eind van hun studie mogen ze daar dan nog fijntjes een gemiddeld bedrag van 120 000 dollar bij optellen aan studieschuld. Simon, mijn huisgenoot, heeft geluk; hij krijgt een beurs van de universiteit, dus die heeft straks een schuld van 'slechts' 50 000 dollar. Ik heb echter al meerdere studenten gesproken die de bovengenoemde 120 000 wel halen, of zelfs ver achter zich laten. Langzaam maar zeker begin ik te begrijpen waarom we -- en Amerika voorop -- afgelopen jaar in een financiele crisis zijn beland. Nederland is wel klein, is misschien wat burgerlijk, of heeft zo zijn eigenaardigheden, maar hoe langer ik hier ben, hoe meer ik Nederland steeds meer te waarderen. Een sociaal vangnet zoals wij dat hebben, vakbonden, zorgverzekering voor iedereen, al deze verworvenheden hebben ze hier in Amerika niet. Obama probeert hiet wat aan te doen, maar wordt door zijn politieke tegenstanders afgschilderd als een 'socialist'. En een 'socialist' is hier in Amerika een heel vies woord. Socialisme associeren ze hier met communisme: Stalin en Mao Zedong. Dus toen ik tegen mijn huisgenoot Aakash vertelde dat ik 'socialist' was, keek hij me wat bedachtzaam aan: "I'm not a socialist, I'm a democrat". Sociaal-democraten kennen ze hier (nog) niet.

Voor de rest is het hier schitterend hoor. Het is een geweldig land (of NY is een geweldige stad -- meer van Amerika heb ik immers nog niet gezien). Amerika is in veel opzichten toonaangevend. Maar wat ik hier duidelijk wil maken is dat deze toonaangevendheid ook zijn minpunten heeft, en dat we het in Nederland echt goed geregeld hebben -- iets dat we moeten koesteren!

Michael Moore Nieuwsbrief

Deze nieuwsbrief van Michael Moore kreeg ik zojuist binnen. Het leek me wel aardig om hem hier te plaatsen -- om zo te laten zien wat hier speelt (later meer daarover). Here goes:

--

Congratulations President Obama on the Nobel Peace Prize -- Now Please Earn it!

Friday, October 9th, 2009

Dear President Obama,

How outstanding that you've been recognized today as a man of peace. Your swift, early pronouncements -- you will close Guantanamo, you will bring the troops home from Iraq, you want a nuclear weapon-free world, you admitted to the Iranians that we overthrew their democratically-elected president in 1953, you made that great speech to the Islamic world in Cairo, you've eliminated that useless term "The War on Terror," you've put an end to torture -- these have all made us and the rest of the world feel a bit more safe considering the disaster of the past eight years. In eight months you have done an about face and taken this country in a much more sane direction.

But...

The irony that you have been awarded this prize on the 2nd day of the ninth year of our War in Afghanistan is not lost on anyone. You are truly at a crossroads now. You can listen to the generals and expand the war (only to result in a far-too-predictable defeat) or you can declare Bush's Wars over, and bring all the troops home. Now. That's what a true man of peace would do.

There is nothing wrong with you doing what the last guy failed to do -- capture the man or men responsible for the mass murder of 3,000 people on 9/11. BUT YOU CANNOT DO THAT WITH TANKS AND TROOPS. You are pursuing a criminal, not an army. You do not use a stick of dynamite to get rid of a mouse.

The Taliban is another matter. That is a problem for the people of Afghanistan to resolve -- just as we did in 1776, the French did in 1789, the Cubans did in 1959, the Nicaraguans did in 1979 and the people of East Berlin did in 1989. One thing is certain through all revolutions by people who wish to be free -- they ultimately have to bring about that freedom themselves. Others can be supportive, but freedom can not be delivered from the front seat of someone else's Humvee.

You have to end our involvement in Afghanistan now. If you don't, you'll have no choice but to return the prize to Oslo.

Yours,
Michael Moore
MMFlint@aol.com
MichaelMoore.com

P.S. Your opposition has spent the morning attacking you for bringing such good will to this country. Why do they hate America so much? I get the feeling that if you found the cure for cancer this afternoon they'd be denouncing you for destroying free enterprise because cancer centers would have to close. There are those who say you've done nothing yet to deserve this award. As far as I'm concerned, the very fact that you've offered to walk into the minefield of hate and try to undo the irreparable damage the last president did is not only appreciated by me and millions of others, it is also an act of true bravery. That's why you got the prize. The whole world is depending on the U.S. -- and you -- to literally save this planet. Let's not let them down.

Bron: http://www.michaelmoore.com/words/mikes-letter/congratulations-president-obama-nobel-peace-prize-now-please-earn-it

We've got him...

Het is gelukt: Chuckie is gevangen.

Alle credits gaan naar Eric, want die kwam met dit geniale plan (zie vorige post, één-na-laatste comment). Een koker van paper, met aan één uiteinde een stuk kaas, die koker over de rand van het fornuis gelegd, en wachten maar. Binnen een kwartier kwam Chuckie uit de huiskamer tevoorschijn, en schoot meteen achter het keukenblok. Achter de muur ben ik blijven kijken, bezem in mijn hand. En inderdaad, weldra verscheen Chuckie op het fornuis. Hij ging de koker in, maar Chuckie was niet zwaar genoeg, dus de koker kantelde niet. Vervolgens heb ik dat ding een tik gegeven. Chuckie was al half gevlucht, maar nog niet helemaal uit de koker, met als gevolg dat hij door de vlucht vloog, en achter de koker aan, in de vuilnisbak verdween. Helemaal veilig leek ik nog niet, want Chuckie probeerde nog uit de vuilnisemmer te springen. Nu is deze zo'n driekwart meter hoog, dus dat was too much. Springend vanaf de koker wist hij nog wel tot net onder de rand te komen, maar verder ook niet.

Nadat ik een foto had gemaakt (als je op de foto klikt heb je een mooie uitvergroting), heb ik mijn jas aangetrokken, sleutels gepakt, en met de vuilnisemmer de straat op gegaan. Ik heb hem 1 blok zuid/oost vrijgelaten, in de tuin van de Saint John the Divine Cathedral.

May god be with him...

Ratatouille

Begrijp me niet verkeerd: New York is geweldig. Er zijn echter ook aspecten aan New York die minder leuk zijn. Met een daarvan ben ik gisteren in aanraking gekomen: ratten. Op de campus is het leuk vertoeven: daar zitten zoveel eekhoors dat je er bijna over struikelt (laatst had ik er bijna een onder mijn schoenzool -- ik liep rustig op het pad, maar hij besloot om ongegeneerd over te steken, waardoor we bijna in botsing kwamen). Kom je buiten de campus, vooral op plaatsen waar afval zich ophoopt, dan is de kans groot dat je een rat tegenkomt (al dan niet alleen..). Zo nam ik gisteren de lift naar de kelder, op weg naar de afval containers -- deze http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYSept52009#5378051739537446786. Omdat sommige bewoners van ons appartementengebouw hun best doen om het afval een beetje te scheiden, en ik daar graag aan mee doe, stond ik voor de afvalcontainers even te dubben in welke bak, welke zak moest. Een plots geritsel leidde me echter af, en voor ik het wist kwam er een bruin/grijze rat uit een van de bakken ophoog gekropen, met in zijn bek een stuk afval, het leek op een stuk bananenschil. Toen hij mij in de gaten kreeg verhoogde hij zijn tempo, kroop uit de bak, en schoot er als een 'hazewindhond' vandoor. Held op sokken die ik ben, gooide ik uit 'schrik', in een reflex, een van mijn vuilniszakken naar zijn hoofd. Mijn trage reflex -- in tegenstelling tot de rat's snelheid van handelen -- zorgde ervoor dat het beest er heelhuids vanaf kwam. Ik maakte me snel uit voeten.

Niet leuk die ratten, maar achteraf houd je er weer een mooie herinnering aan over. Het feit dat ik ons afval ging dumpen in de containers, had ook al een knaagdier-gerelateerde reden: we hebben een muis in de keuken. Dat wil zeggen, hij heeft zijn hol ergens in de woonkamer, onder de vloer bij de verwarming. Iedere keer als wij gekookt hebben komt hij kijken of er wat te eten is achter gebleven. Ik heb al een paar keer gehad dat ik in de 'bijkeuken' zat te eten, en dat hij voorbij kwam 'geroetsjst'. Als je hem dan zijn gang liet gaan, dan liet hij je even later schrikken omdat hij dan op het gasfornuis zat -- op een of andere manier kan hij achter het gasfornuis naar boven klimmen. Omdat Aakash bang is voor muizen -- hij zegt van niet, maar zijn lichaamstaal laat iets anders blijken -- en derhalve de muis liever dood dan levend ziet, en omdat Lies mij heeft verboden het beestje in een dodelijk muizenval te laten lopen, had ik zelf een old-skool muizenval opgezet. Dat wil zeggen: een plastic bak omgekeerd op de grond, stokje onder de rand, met daaraan een touwtje, en een stuk kaas als lokaas. De eerste avond was het meteen raak; Chuckie (zoals Simon hem noemt) rook de kaas, en ging erop af. Je kon zien dat hij wel enigzins huiverig was -- en terecht, want ik zat 4 meter verderop met het touwtje in mijn hand. De eerste keer dat ik een ruk gaf wist hij nog te ontsnappen. De tweede keer -- binnen 15 minuten was hij weer terug -- was het wel raak. Hij zat onder de bak, en kon onmogelijk ontsnappen. Triomfantelijk vertelde ik Aakash dat ik de muis had weten te vangen. Het probleem was nu hoe we de muis naar buiten kregen; ik had er immers niet aan gedacht om iets -- een stuk dik papier of karton -- onder de plastic bak te leggen. Aakash kwam met het 'geniale' plan om een doos, waarvan we de onderkant hadden verwijdert, over de plastic bak heen te zetten, met een muizenval erin om hem dan toch maar te doden. Zogezegd, zogedaan. Het plan bleek een farce; toen we de plastic bak optilden, zat Chuckie even stil, maar zag daarna zijn kans schoon en wist met een ingenieuze klimactie uit de doos te springen -- nog voor Aakash of ik iets konden zeggen of doen. Hij was slimmer dan twee Columbia studenten bij elkaar.

Omdat ik me heb uitgesproken voor het levend vangen van Chuckie, hebben Aakash en Simon me tot na het weekend de tijd gegeven om het beestje te vangen. Vanavond doe ik dus een tweede poging. Fingers crossed!

BB

Brooklyn Bridge Pica's op http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYSep252009#

Roommates

Hands-down de ruigste mannen van New York. Links Aakasch, Simon in the middle, en ik rechts (maar dat hadden jullie al gezien) (ik sta er trouwens begaaid op moet ik zeggen).

Famous people on and around campus

Busy times hier in Morningside Heights. Druk met studeren, druk met het fixen van het internet (wat maar problemen blijft geven), een nieuwe laptop die niet helemaal naar wens is. So much for the boring stuff. Er zijn ook coole dingen gaande. Zo organiseert de VN momenteel de United Nations General Assembly. Dit betekent dat er veel 'heads of state' in New York zijn, en ook dat er veel meer en minder bekende mensen naar Columbia University komen om te spreken. Zo heb ik gisteren, zonder het te weten, de president van Argentinië gezien. Ik zat op de trap voor Alma Mater, toen er opeens mensen met camera's aan kwamen sjouwen. Ook was er opvallend veel politie aanwezig. Even later kwam er een colonne van vijf auto's aanrijden: 2 politieauto's, 2 auto's van de FBI, en een limousine. Er stapte belangrijke mensen uit, maar ik herkende niemand. Vandaag las ik in de Columbia Spectator -- de dagelijkse universiteitskrant -- dat het de President van Argentinië was, Christina Fernández de Kirchner. Cool! En morgen komt de 'former secretary-general', Kofi Annan! Eens kijken of ik tijdens zijn toespraak naar binnen kan glippen!

Oja, twee blokken van ons appartement staan allemaal trailers en catering bussen van Universal Studios. Volgens mij gaan ze opnames draaien van Law and Order Special Victims Unit, althans, dat zag ik op één van de trailers staan. Ik ben echter niet zeker. Ik hou het in de gaten!

How nice..

Wat is er mis met ee vrouw die haar tanden flost, eerst met een floshaakje, en daarna met flosdraad? Niets zou je zeggen? Nou, ik kan je verzekeren, wel als ze dat voor je neus in de metro zit te doen! Stel je voor, een wat gezette vrouw, met een oud aftans boodschappenwagentje, volgepakt met teringzooi; een roze/paars joggingspak vol met vlekken; onderuitgezakt; eerst enigzins driftig al de spleetjes tussen haar tanden van vuil verschonen met een floshaakje; iedere keer een 'plong' als ze driftig haar gereedschap tussen haar tanden uit trekt; en daarna alles nog eens dunnetjes overdoen met een flosdraadje, om vervolgens ongeneerd de hele handel maar onder haar bankje te gooien. Langzaam maar zeker zag je, toch enigzins beleefd, bij iedere halte, mensen opstaan en van plaats veranderen. Ik was op weg naar een lunchafspraak in Brooklyn met Jody Azzouni (een professor die mij heeft geholpen met mijn bachelorscriptie), en mijn maag gaf overduidelijk signalen af dat mijn lichaam voedsel vereiste. Dit gegeven, in combinatie met de ondernemingen van de vrouw tegenover mij, hebben mij uiteindelijk ook maar doen besluiten van plaats te wisselen, ver weg, naar de andere kant van de wagon. Moraal van dit verhaal: in New York kan je echt alles tegenkomen. Binnenkort meer over mijn afspraak met de professor. Dat was masterlijk!

-- Ik zit nu trouwens in de 'student lounge' van filosofie. Op de zevende verdieping van Philosophy Hall zit ik hier te studeren, heel het gebouw is leeg en donker, alleen verweg bovenin (daar waar ik zit) brand een lichtje :) Heb mezelf hier goed geinstalleerd; pak Tropicana erbij; bagels; mijn boeken uitgestald op de bank; het krijtbord volgeschreven met notities; en zo nu en dan, bij wijze van pauze, over de verdieping zwerven, en de boeken bekijken die in antieke kasten in de collegezaal zijn neergezet..

Too much to say, and not enough time..

Na twee weken van sightseeing, streetwise worden en praktische zaken regelen, zijn vorige week de colleges begonnen. En dit is toch wel net even anders dan in Nederland. Enkele dagen na mijn aankomst in New York, kwam ik voor het eerst op de campus. Drie dingen vallen daar gelijk op. Ten eerste is alles kolossaal; de gebouwen, de oppervlakte van de campus zelf – de campus bestaat uit 71 gebouwen -- de hoeveelheid studenten, etc. Ten tweede is de campus historisch (althans voor Amerikaanse begrippen). Columbia University is de oudste instelling voor hoger onderwijs in de staat New York, en nationaal gezien neemt ze de vijfde plaats in beslag; ze is in 1754 gesticht onder de naam King’s College. Het derde opvallende aspect is de academische sfeer; rondlopend op de campus voel je een min of meer dwingende kracht om een boek te pakken en te gaan studeren. Columbia University legt hier ook de nadruk op; iedere undergraduate student hier is verplicht deel te nemen aan het zogenoemde Core Curriculum – kortweg ‘CC’ genoemd. Het Core Curriculum is een verzameling vakken gericht op het ontwikkelen van academische vaardigheden, en het vergaren van kennis over de Westerse intellectuele traditie. Een blik op de literatuurlijst voor deze cursussen maakt mij bij voorbaat al enthousiast: Plato, Aristoteles, Homerus, Sophocles, Epictetus, René Descartes, John Locke, Thomas Hobbes, Dante, Montaigne, Dostoevsky, Shakespeare.. and so on. In andere woorden: het is gewoon masterlijk om hier rond te lopen.

Een week voor de colleges begonnen heb ik voor het eerst kennis gemaakt met het departement filosofie. Filosofie zit, enigszins triviaal, in Philosophy Hall, op de zevende verdieping. Als je de trap op komt is het één grote hal, waar de kamers van alle professoren, en van al het administratieve personeel, en de collegezaal (filosofie heeft er maar één), aan grenzen. Dit zorgt wel voor een aardige dynamiek van studenten, professoren en administrators die allemaal op die zevende verdieping zijn voor één ding: filosofie. Het is als een soort grote familie. Toen ik voor de eerste keer binnen kwam was iedereen enthousiast: “hi! How ya doin? Are you enjoying New York?’. Ik werd rondgeleid door Mevr. Bernstein, het directe aanspreekpunt voor de studenten hier. Ze vertelde me dat ik een eigen postvak heb, kopiëren gratis is, dat de student lounge – een soort privé vertrek voor graduate filosofie studenten 24/7 open is. Geen enorme dingen natuurlijk, maar ik heb er wel van genoten. De dag erna heb ik alle professoren ontmoet. Ook bij hen viel het me op dat ze allemaal zeer aardig en behulpzaam zijn; zo drukte de decaan, Achille Varzi, me op het hart dat, mocht er iets zijn (van welke aard dan ook), ik naar hem toe moet komen; en vertelde de professor Geschiedenis van de Filosofie me dat ze een aantal Nederlandse collega’s kende, en dat ik maar een langs moest komen op de thee om wat te babbelen. Als je hier alleen bent in zo’n grote stad, en je moet je weg nog een beetje vinden, dan zijn dit soort warme reacties wel fijn.

De week na mijn eerste kennismaking begonnen de colleges. Bij ethiek zat de collegezaal ramvol. We begonnen met een moeilijke tekst van de filosoof Moore. Gelijk werden er door een aantal studenten kritische vragen gesteld. Dat zie je in Nederland niet (zo snel). Dat valt hier sowieso op; studenten zijn mondiger, stellen sneller vragen, of zijn in ieder geval niet zo passief als in Nederland vaak het geval is. Ook zit iedereen driftig te typen op zijn of haar laptop, terwijl ik volledig uit de toon val met mijn blocnote en balpen. Naast ethiek was ik nog bij een college over Darwin, gedoceerd door mijn begeleider Philip Kitcher. Een heel interessant onderwerp natuurlijk, maar de manier waarop Kitcher zijn college geeft is fenomenaal. Alles uit het hoofd, snel van geest, grappig, en tegelijkertijd easy-going. Qua uiterlijk doet hij me nog het meest denken aan professor Barabas van Suske en Wiske.

Er zijn nog zo veel meer toffe dingen die ik al gedaan en/of gezien heb. Zo ben ik met Simon en zijn vrienden uit geweest, naar een club waar een Braziliaans feest werd georganiseerd. Voordat we hier naartoe gingen hebben we wat Belgische biertjes gedronken op een ‘rooftop’ van het appartement van een van Simon’s vrienden. Verder ben ik naar een theater voorstelling geweest die Simon, samen met zijn klasgenoten, in vier dagen in elkaar heeft gezet. Ik heb supermarkten verkent – dat is hier ook al een hele belevenis – en daar geschrokken van de prijzen – 6 dollar voor een pot jam, jaiks! Het voert te ver om alles te beschrijven en te vertellen. Dat ga ik nu ook niet doen; ik ga slapen, want het is al 2 uur. Ik heb weer nieuwe foto’s geplaatst, voornamelijk van de campus. Go check them out! See http://picasaweb.google.nl/JFMLDR/NYSept16th2009#

Coming Soon...

Hello there! Zinspeel nog op een geschikt verhaal over mijn eerste collegeweek, en Columbia University in zijn algemeen. Heb alvast wat foto's gepost -- http://picasaweb.google.nl/JFMLDR/NYSept122009# -- maar er komt nog meer. De kwaliteit van de foto's is niet echt goed, maar daar werk ik aan.

Downtown Manhattan

Als je de One downtown neemt, en je blijft zitten tot de metrotrein met een zuchtende sis definitief tot stilstand komt, dan ben je op station South Ferry, nabij het meest zuidelijke puntje van Manhattan. Een korte wandeling door Battery Park brengt je tot aan het water, waarna je onmiskenbaar, tussen Manhattan en Staten Island, het Vrijheidsbeeld ziet staan. Het was nog volop licht toen ik vanaf station Cathedral Parkway vertrok, maar de nacht treedt hier snel in; toen ik na een half uur weer boven de grond kwam, was het donker, dus heel veel was er niet te zien. Dat wil zeggen, in de verte zag je iets groens met een verlichte kroon, maar erg indrukwekkend was dit nog niet. Het is ook maar de vraag of de het Vrijheidsbeeld vanaf deze plek – zo ver weg – goed zichtbaar is. Bij daglicht komt het eiland niet ineens dichter bij, en nu stak hij tenminste nog een beetje af tegen het zwart van de nacht. Bij gebrek aan een goed perspectief besloot ik het Vrijheidsbeeld de rug toe te keren, en nogmaals door Battery Park te lopen.

In het boek ‘Ik ben een New Yorker’ verhaalt journalist Twan Huys op een mooie wijze hoe Hollander Adriaan Block hier de eerste aanzet gaf tot wat later Nieuw Amsterdam is gaan heten, en door de Engelsen is verandert tot New York. Het is bizar om te beseffen, terwijl je hier bent, dat Nederland nauw verbonden is met New York. Dit komt nog op allerlei manieren terug. Zo is de oude nationale vlag van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden – de oranje, wit, blauwe vlag – de huidige stadsvlag van New York City; zo droegen de watergeuzen bij de bevrijding van Den Briel banieren in dezelfde kleuren als de teamkleuren van het NBA team The New York Knicks; natuurlijk groeven de Hollanders hier een kanaal, op de plek van het huidige Canal Street; ook kwam er een wal ter verdediging tegen de Britten, Wall Street; en dichter bij huis, het departement filosofie van Columbia zit in Philosophy Hall, gelegen aan Amsterdam Avenue. Eigenlijk is New York gewoon van ons, maar weten de Amerikanen dat niet. Wie duikt in de literatuur over de relatie tussen Nederland en New York stuit niet alleen op materiele herkenningspunten; er wordt ook wel gezegd dat Nederlanders destijds hun tolerante en progressieve houding meenamen naar Nieuw Amsterdam. Dit klinkt aannemelijk, en is ook iets om trots op te zijn als Nederlander. Als je hier rond loopt, dan merk je het zelf: men is hier (ook) tolerant. Maar dat kan ook niet anders, met zo’n melting pot van culturen en volkeren. Enigszins pijnlijk maar leerzaam is de mogelijkheid vanuit hier ‘terug’ te kijken naar Nederland; volgens mij zijn wij helemaal niet meer zo tolerant. Progressief ja, met de abortuswetgeving, euthanasiewetgeving en het homohuwelijk. Maar zijn wij nog tolerant? Hebben wij nog het vermogen om externe invloeden in onze samenleving te accepteren? Ik denk dat het een leerzame ervaring voor iedere Nederlander zou zijn om eens in New York te kijken hoe het daar aan toe gaat. In New York leeft ‘vanalles’ door elkaar, en dat is een fantastische ervaring. Toegegeven, Nederland en Amerika zijn moeilijk te vergelijken; Nederland, met zijn rijke cultuur en geschiedenis, is gebouwd op een traditie, terwijl Amerika gebouwd is op een idee: set goals, work hard, and achieve something. De essentie is echter hetzelfde: mensen van ‘buiten’ die ‘binnenkomen’ moet integreren in het geheel, of dit nu een traditie of een idee is. Het zou moeten kunnen.

Met mijn rug naar het Vrijheidsbeeld zet ik dertig stappen en kom uit bij een monument voor gevallen Amerikaanse soldaten. Een indrukwekkende verzameling van hoge muren, met daarin gebeiteld de duizenden namen van op zee, tijdens de Tweede Wereld Oorlog, gesneuvelde soldaten. Het monument wordt ‘bewaakt’ door een grote adelaar die uitkijkt op ‘zee’, richting het Vrijheidsbeeld. Van toeval zal hier geen sprake zijn; het idee hierachter is ongetwijfeld dat deze soldaten hun leven hebben gegeven voor de verdediging van de vrijheid van anderen. Dit doet me toch wel wat. In sommige gevallen is het misschien overdreven en kortzichtig, maar Amerikanen die staan wel ergens voor: freedom, democracy, the United States of America. Geen metrowagon, bus, politieauto of brandweerwagen gaat voorbij, of je ziet de Stars & Stripes voorbij schieten. Zie je dit al voor je, iedere trein, metro, bus, politiewagen en brandweer met een Nederlandse vlag beplakt; een straatbeeld vol wapperende rood, wit, blauwe vlaggen? Amerikanen zijn trots op dit land, en laten dat merken ook: Proud to be an American! Voorlopig hou ik het bij Proud to be a New Yorker! of Proud to be an Upper West Sider!

A selection of pics can be found here: http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYSept52009#

Chaos!

What's up budd's?!? Vandaag een beetje chaotisch geweest. Ik werd vroeg wakker, en dacht dat het een goed idee was op de Columbia Campus te gaan fotograferen. Ik heb gisteren een self-guided walking tour gedaan, en het leuk me leuk bij de beschrijvingen van ieder gebouw een foto van dat gebouw te plaatsen (zodat jullie ook een idee krijgen van de campus). Op de campus aangekomen bleek het echter behoorlijk druk; vandaag komen alles eerstejaars aan en begint hun 'orientation'. Taxi's, busjes, en verhuiswagens reden af en aan; eerstejaars konden hun baggage afgeven bij mensen van de verhuisservice; dit werd vervolgens in grote dozen gedaan en vervoerd naar de dorms. Ik heb hier een paar foto's van geschoten, maar ik denk niet dat de foto's een goed beeld geven van hoe het eraan toeging (alles perfect georganiseerd! -- vorige week was een heel leger aan tuinmannen nog druk in de weer de campus piekfijn in orde te maken!). Dit geldt waarschijnlijk voor meer foto's; een plaatje van de New York Stock Exchange is leuk, maar je moet er zelf voor staan om het magische gevoel te ervaren wat zo'n omgeving je bezorgt. Anyway, toen ik weer thuis kwam bleek het internet niet meer te werken. Simon en ik hebben daarom maar besloten een eigen internet verbinding te regelen (om toekomstig geze#k te voorkomen). Morgen dus maar naar Verizon voor een ADSL verbinding. Zonder internet blijk je ineens behoorlijk kwetsbaar; even iets opzoeken is er niet bij, bellen is super duur, en je net gekochte US cell phone blijkt niet te werken: SHIT. Ik moest het een en ander opzoeken op internet, en ben dus maar snel naar de Starbucks op 110th and Broadway gegaan. Daar zit ik nu ook, onder het genot van een Pike Place Roast mijn verhaal tikkend.

Gisteren nog naar de Ikea geweest in Brooklyn. Eerst met de bus downtown naar Brooklyn, en dan met de pendelbus naar de ikea. Vooral het stukje met de pendelbus was interessant. Dwars door Brooklyn. Wat opvalt is dat alles er behoorlijk vuil uitzag (maar dat is op Manhattan trouwens ook vaak zo). De Ikea was dan weer zeer herkenbaar: precies hetzelfde als in Breda, Eindhoven, Utrecht, Duiven of waar dan ook. Binnen heb ik trouwens geen enkele caucasian gezien; er werkten alleen maar donkere mensen, of mensen met een Latijns-Amerikaanse achtergrond. Dit zie je overigens wel meer, bijvoorbeeld bij supermarkten. Ik vermoed dat hier klasseverschillen een rol spelen. Op de terugweg kwamen we met de pendelbus nog langs een honkbalveld waar de lokale teams tegen elkaar spelen. Dit was leuk om te zien, precies zoals in films, met de familie langs de kant bbq'end op een zwoele zomeravond.

Enfin, ik ga er maar eens een eind aan breien. Ik moet nog wat dingen opzoeken, en bij Starbucks mag je (na het kopen van een Starbuckscard, en het aanmaken en activeren van een account) (maar) twee uur per dag gebruik maken van het wireless internet. Ik weet niet wanneer ik weer ga posten op het net, aangezien we eerst thuis internet moeten regelen. We'll see. In the meantime, take care!

Ah ja, de foto's zijn hier te vinden (het is niet veel):

http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYAug302009#

Walking Downtown

Goeie genade. Ik had vandaag het ijzersterke idee opgevat om te voet naar Fifth Avenue te gaan, om daar eens rond te kijken of ik een geschikte prepaid telefoon kon kopen. Zodoende stapte ik rond drie uur de straat op, om op mijn teenslippers mijn gang te maken richting het oosten. Omdat ik toch die richting op moest besloot ik ook een stukje Central Park mee te pakken. Althans, een stukje is misschien een understatement; Central Park lijkt meer op een klein bos dan op een park; het is enorm uitgestrekt, zodanig dat er plekken zijn in het park waar je het lawaai van metropool New York niet meer kan horen. Dit wist ik toen echter nog niet. Het kostte me een klein half uur om het park in de breedte te doorkruisen. Na enig zoeken belandde ik uiteindelijk toch of Fifth Avenue, ter hoogte van huisnummer 1100 zoveel. Van de karige research die ik had gedaan wist ik dat de winkels rond nummer 500 gesitueerd zijn. Ik had dus nog een flinke wandeling voor de boeg. Uiteindelijk ben ik er wel geraakt, en heb zelfs een telefoon weten te kopen. Dit heeft me echter wel een drietal blaren gekost. Maarja, zoals ze hier zeggen: "no pain, no gain". Tijdens mijn vier uur durende wandeling ben ik nog wat gave dingen tegen gekomen. Check daarvoor de foto's. I'm calling it a day! Weltrusten.

http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYAug282009#

Being a Tourist Still

Een capita selecta van nieuwe foto's te vinden op:

http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYAug272009#

First Time For Everything

Mijn tweede dag NY zit erop. Deze twee dagen zijn goed te karakteriseren door de wijze waarop een beveiligingsbeambte op het Amerikaanse consulaat in A'dam mijn situatie beschreef: "First time for everything".

Om te beginnen, voor de eerste keer een lange vliegreis (over de Atlantische oceaan). De reis duurde lang maar was voor de rest prima. Naast het een en ander gelezen te hebben, heb ik onderweg een beetje zitten kletsen met een Grieks meisje dat studeerde aan Yale University, New Haven. Omdat dit al haar derde jaar in Amerika was, kon ze mij goed uitleggen wat er op het vliegveld, bij de immigratiedienst, van me verwacht werd. Zodoende kwam ik goedbeslagen ten ijs, en kon de norse houding van de 'US Customs and Borders Officer' me niet weerhouden van een geslaagde passage.

Na enig twijfelen had ik toch besloten om te kiezen voor een taxi als vervoersmiddel naar mijn appartement, in plaats van een shuttle bus of de metro; voor de eerste keer een Yellow Cab, althans dat dacht ik. Enigszins vertwijfeld liep ik door de terminal op zoek naar de taxistandplaatsen. Dit moet zijn opgevallen want ik werd bij de uitgang aangesproken door een man, met de vraag of ik een taxi nodig had. Al blij dat er iemand was die me verder kon helpen zei ik (misschien iets te snel) ja. De man beende er met zeven-mijls-laarzen vandoor op weg naar een Chevrolet Suburban (type: GROOT) -- http://z.about.com/d/suvs/1/7/i/C/-/-/Front3q.JPG. Hij gooide mijn spullen in de achterbak en stapte in. Enigzins teleurgesteld -- ik had me verheugd op een Yellow Cab -- en mezelf afvragend of ik wel de goede keus had gemaakt -- geen taxi bordje op de auto, geen teller binnenin -- stapte ik toch maar in. Mijn argwaan bleek onterecht: ik werd keurig afgezet op het juiste adres. Na afgerekend te hebben -- 120 dollar, misschien toch afgeknepen?! -- las ik de sms die Aakash (mijn toekomstige huisgenoot me had gestuurd: "Ok brah we are here...buzz 1B". Zo gezegd, zo gedaan. Ik ontmoette, voor de eerste keer, beide huisgenoten, Aakash en Simon. Aakash studeert Energy Economics, en heeft al op de beursvloer van Wall Street gestaan. Simon studeert theater regie. Beide zijn Amerikaans, en erg vriendelijk en behulpzaam.

De lange reis gecombineerd met een jet lag begon zo langzaam zijn tol te eisen; na me geinstalleerd te hebben, en een bezoek te hebben gebracht aan de plaatselijk McDonalds, zat mijn eerste dag op Amerikaanse bodem erop.

Twaalf uur later werd ik wakker. FF douchen, bellen met Lies en off we go onto the streets. Opnieuw een dag met veel First Times: first time grocery shopping; first time taking the subway; first time visiting the Columbia Campus; first time opening a US bank account. Gelukkig is alles gelukt. Voor wat ik tot nu toe heb meegekregen lijkt NY me een geweldige, enerverende stad; er gebeurt vanalles. Je zal je hier niet zo gauw niet thuis voelen omdat er simpelweg niet één dominante cultuur is. De afgelopen twee dagen heb ik het echter soms wel eens benauwd gehad; het besef dat je de komende 6 maanden ver van huis bent, weg van Lies, papa en mama, Eric, vrienden en vriendinnen, sijpelt dan wel langzaam binnen. Even bellen naar Doorwerth of Breda nemen dit benauwde gevoel dan wel weer weg. En als dit niet het geval is, dan zorgt de ontdekking dat ze in de super om de hoek gewoon Hoegaarden witbier verkopen daar wel voor.

Het wordt een mooie tijd hier in NY, ik ga er echt iets van maken!

NY Arrival

http://picasaweb.google.nl/JFMLDR/NYAug252009