We hadden voor woensdag een ticket geboekt voor de bus naar DC van 5 's middags. Het was echter enorm druk; iedereen ging naar huis of naar vrienden en familie om op donderdag Thanksgiving te vieren. Door de drukte op de weg was onze bus 2,5 uur te laat, en waren we pas rond 12 uur 's nachts in DC. We zijn toen nog 20 minuten bezig geweest met het aanhouden van een taxi -- een schril contrast met NY, waar overal yellow cabs rondrijden. Eenmaal bij Kevin thuis hebben we Aziatische snacks gegeten -- Kevin's ouders komen uit Taiwan -- en zijn gaan slapen.
Op donderdag, Thanksgiving, hebben we niet veel meer gedaan dan gechillt en gekookt. Iedereen maakte zijn eigen gerecht; Kevin maakte krab, Simon Portobello mushrooms, Jeremy Adobo (een traditioneel gerecht uit de Filipijnen), en ik pittige zuurkoolschotel. We hadden natuurlijk veel te veel eten; zoveel dat het toetje -- breadpudding -- is blijven staan tot de volgende dag. Na het eten zijn we uit geweest. Dit was een interessante ervaring. In de bar was ik namelijk samen met Simon en Kevin de enige met een lichte huidskleur. Voor de rest waren er alleen maar donkere mensen. Dit is niet gek voor DC, waar het merendeel van de bevolking zwart is. We werden wel een beetje vreemd aangekeken. Dit verdween toen met z'n vieren op de dansvloer flink uit ons dak gingen. Iedereen begreep dat die 4 vreemde gasten met goede bedoelingen -- "without hate" -- een feestje kwamen bouwen. Dit werd duidelijk gewaardeerd, want in no time waren er veel mensen die mee kwamen doen. Zoals Kevin zei: "we killed it down there."
Op vrijdag zijn we DC zelf gaan bekijken. Omdat Kevin in het Witte Huis werkt heeft hij geprobeerd om voor ons een rondleiding te regelen. Dit is uiteindelijk niet meer gelukt vanwege Thanksgiving. Jammer! Volgens Kevin krijgt hij ons de volgende keer zeker binnen. Helaas ben ik dan waarschijnlijk alweer naar huis. Hoe dan ook, ik heb het Witte Huis wel van buiten gezien. Verder zijn we langs het Capitool gegaan, het Washington Memorial, en het Lincoln Memorial. Ten slotte hebben we het Smithsonian Museum for the American Indian bezocht. In het museum was een van een exhibitie van Brian Jungen -- een kunstenaar die sculpturen maakt van massa-producten. Zie de foto's voor enkele van zijn stukken!
Zaterdag ben ik met Jeremy weer naar huis gegaan. De busreis duurde 6 uur vanwege files. Ik was al blij dat we levend aankwamen, want de buschauffeur was constant aan het bellen; twee keer moest hij zo hard remmen dat iedereen met zijn neus tegen de stoel voor hem zat. Ik was blij dat we weer thuis waren.
DC was een wonderlijk avontuur. Het is een vreemde stad, heel anders dan NY. Het is veel minder druk; er is geen echte hoogbouw; alle wijken lijken op elkaar. Bovendien wonen er voornamelijk donkere mensen. Helaas is huidskleur van mensen hier gecorreleerd aan welstand; er is veel armoede in de stad. Dit maakt DC als stad heel apart: het centrum huisvest de voornamelijk witte, machtige regering van de VS, en daaromheen de voornamelijk donkere en arme neighbourhoods. Op de trappen van het Lincoln Memorial heb ik staan luisteren naar de speech van Martin Luther King. Ondanks de verkiezing van Obama lijkt zijn 'dream' nog niet helemaal werkelijkheid te zijn geworden.
