Ratatouille

Begrijp me niet verkeerd: New York is geweldig. Er zijn echter ook aspecten aan New York die minder leuk zijn. Met een daarvan ben ik gisteren in aanraking gekomen: ratten. Op de campus is het leuk vertoeven: daar zitten zoveel eekhoors dat je er bijna over struikelt (laatst had ik er bijna een onder mijn schoenzool -- ik liep rustig op het pad, maar hij besloot om ongegeneerd over te steken, waardoor we bijna in botsing kwamen). Kom je buiten de campus, vooral op plaatsen waar afval zich ophoopt, dan is de kans groot dat je een rat tegenkomt (al dan niet alleen..). Zo nam ik gisteren de lift naar de kelder, op weg naar de afval containers -- deze http://picasaweb.google.com/JFMLDR/NYSept52009#5378051739537446786. Omdat sommige bewoners van ons appartementengebouw hun best doen om het afval een beetje te scheiden, en ik daar graag aan mee doe, stond ik voor de afvalcontainers even te dubben in welke bak, welke zak moest. Een plots geritsel leidde me echter af, en voor ik het wist kwam er een bruin/grijze rat uit een van de bakken ophoog gekropen, met in zijn bek een stuk afval, het leek op een stuk bananenschil. Toen hij mij in de gaten kreeg verhoogde hij zijn tempo, kroop uit de bak, en schoot er als een 'hazewindhond' vandoor. Held op sokken die ik ben, gooide ik uit 'schrik', in een reflex, een van mijn vuilniszakken naar zijn hoofd. Mijn trage reflex -- in tegenstelling tot de rat's snelheid van handelen -- zorgde ervoor dat het beest er heelhuids vanaf kwam. Ik maakte me snel uit voeten.

Niet leuk die ratten, maar achteraf houd je er weer een mooie herinnering aan over. Het feit dat ik ons afval ging dumpen in de containers, had ook al een knaagdier-gerelateerde reden: we hebben een muis in de keuken. Dat wil zeggen, hij heeft zijn hol ergens in de woonkamer, onder de vloer bij de verwarming. Iedere keer als wij gekookt hebben komt hij kijken of er wat te eten is achter gebleven. Ik heb al een paar keer gehad dat ik in de 'bijkeuken' zat te eten, en dat hij voorbij kwam 'geroetsjst'. Als je hem dan zijn gang liet gaan, dan liet hij je even later schrikken omdat hij dan op het gasfornuis zat -- op een of andere manier kan hij achter het gasfornuis naar boven klimmen. Omdat Aakash bang is voor muizen -- hij zegt van niet, maar zijn lichaamstaal laat iets anders blijken -- en derhalve de muis liever dood dan levend ziet, en omdat Lies mij heeft verboden het beestje in een dodelijk muizenval te laten lopen, had ik zelf een old-skool muizenval opgezet. Dat wil zeggen: een plastic bak omgekeerd op de grond, stokje onder de rand, met daaraan een touwtje, en een stuk kaas als lokaas. De eerste avond was het meteen raak; Chuckie (zoals Simon hem noemt) rook de kaas, en ging erop af. Je kon zien dat hij wel enigzins huiverig was -- en terecht, want ik zat 4 meter verderop met het touwtje in mijn hand. De eerste keer dat ik een ruk gaf wist hij nog te ontsnappen. De tweede keer -- binnen 15 minuten was hij weer terug -- was het wel raak. Hij zat onder de bak, en kon onmogelijk ontsnappen. Triomfantelijk vertelde ik Aakash dat ik de muis had weten te vangen. Het probleem was nu hoe we de muis naar buiten kregen; ik had er immers niet aan gedacht om iets -- een stuk dik papier of karton -- onder de plastic bak te leggen. Aakash kwam met het 'geniale' plan om een doos, waarvan we de onderkant hadden verwijdert, over de plastic bak heen te zetten, met een muizenval erin om hem dan toch maar te doden. Zogezegd, zogedaan. Het plan bleek een farce; toen we de plastic bak optilden, zat Chuckie even stil, maar zag daarna zijn kans schoon en wist met een ingenieuze klimactie uit de doos te springen -- nog voor Aakash of ik iets konden zeggen of doen. Hij was slimmer dan twee Columbia studenten bij elkaar.

Omdat ik me heb uitgesproken voor het levend vangen van Chuckie, hebben Aakash en Simon me tot na het weekend de tijd gegeven om het beestje te vangen. Vanavond doe ik dus een tweede poging. Fingers crossed!